Dert Anası

Alışveriş Çılgınlığı Ve İstifçilik

"Merhaba dert anası benimde bi sorunum var sana danışayım dedim. Eşim son dönemde internetten alışveriş yapma bağımlısı oldu indirimleri takip edip sürekli alışveriş yapıyor ve durum çok ağır hale geldi. geceleri bile saati kurup yabancı sitelerdeki indirimleri yakalamak için kalkıyor tüm çalıştığı kazandığı parayı kredi kartlarına ödeyip alışveriş yapıyor o parayla. benim kazandığım evi geçindirmeye yetiyor şükür ben konunun maddi kısmında değilim ama artık bu onda bi takıntı haline geldi üstelik gerekli gereksiz ne varsa alıyor özelliklede kıyafet alıyor her yer evde kıyafetle dolu sadece kendine alsa iyi çocuklara alıyor bana alıyor. sırf indirimde diye aynı gömlekten 3 tane almış bana. evde heryer kıyafetle doldu. dolaplar çekmeceler heryer daha etiketi sökülmemiş kıyafetlerle doldu. Geçen evde çekmeceden bir kravat alayım dedim bulabilmek ne mümkün. bu durumu ona söyledim ne yapıcaz bunca kıyafeti diyorum dursun lazım olur diyo yakında evde oturacak yer kalmayacak korkuyorum kıyafetler artık salondaki konsolun çekmecelerinde bile dolu. istifçilik huyumu başlıyor eşimde acaba ve ben ne yapabilirim bunun için. lütfen bir tavsiye ver dert anası."

Merhaba sevgili dertli dostum. Evet alışveriş çılgınlığı maalesef çağımızın hastalığı haline geldi. Ve eşin de bu kervanın yolcularından biri olmuş durumda. Sen şimdi bu konuda yalnız olduğunu düşünüyorsundur. Ama değilsin. Senin eşin gibi sitelerden indirim kovalayan kim bilir kaç kişi daha var hayatta. Hem de çok uzaklara gitme, kendi çevremizden bile bunun örneklerini görmemiz mümkün. Hani çizgi filmlerde olur ya bazen, kahramanın gözlerinde dolar sembolü yanıp sönmeye başlar; işte bu bağımlılığa sahip kişilerin de gözlerinde indirim logosu parlamaya başlıyor, indirim lafını duyduklarında. 😊

Bu, modern dünyanın çok ciddi bir sorunu aslında. İnsanların alışveriş denildiğinde, birbirini ezerek mağazaların kapılarına hücum ettikleri bir dönemi yaşıyoruz sonuçta. Tabii bir de alışverişin internetten yapılır hale gelmesi, bu çılgınlığı iyice tetikledi. Dışarıya çıkma derdi olmadan, bulunduğu yerden alışveriş yapma lüksünü yaşayan kimseler, bu durumu gerçekten çok sevdi. Düşünsene eşin gibi gecenin bir yarısı yataktan kalkıp, telefonda ya da bilgisayarda tek bir tuşa basarak istediği şeyleri sipariş edebilmek, aslında büyük bir lüks. Evet bir yerde kolaylık tabii ama bazen durum senin bahsettiğin gibi abartılabiliyor işte...

Sevgili dertli dostum, aslında bu durumu modern dünyanın sistemi de bir hayli destekliyor. Kara cuma, pembe pazartesi, fırfırlı çarşamba, dantelli cumartesiler hiç bitmiyor maşallah.😊 Düşünsene son zamanların eğlence anlayışı bile hafta sonları alışveriş merkezine gitmekten ibaret oldu. Düşün ki, hafta boyunca zaten koca koca binalardaki ofislere tıkılarak çalışıyorsun. Hafta sonu çık bir gez, hava al, beynine oksijen gitsin değil mi? Yok olmaz. İlle de alışveriş merkezine gidip para harcayacağız. Koca koca alışveriş poşetleri ellerindeyken adeta bir Özgürlük Heykeli edasıyla dolaşıyor insanlar. Bu aslında özgürlük değil köleliğin ta kendisi. Modern kölelik, insanların kendilerini birtakım akımlara kaptırmalarından kaynaklanıyor dostum. Eşin de bu akıma kapılmış. Bakalım onun için neler söyleyebiliriz dert anası olarak.

Mesajında bahsettiğin şey, yalnızca alışveriş çılgınlığı değil. Bir de eve alınan eşyaların oluşturduğu kalabalıktan bahsediyorsun. Özellikle de her yer kıyafetle dolmuş anlaşılan ki, bu da bir evde en istenmeyen durumdur. Şimdi konuya eşinin psikolojisinden bakalım önce. Çünkü ona yardım etmen için öncelikle onu anlaman gerekiyor.
Kanımca o şöyle düşünüyor, "Ben bunları indirimden alıyorum ne güzel. Millet bunlara ne kadar para vererek alıyor. Ben indirimden belki yarı fiyatına kadar ucuza alıyorum. Öyleyse ne zararı var, alalım dursun bir yerde. Bugün giymezsek, yarın giyeriz, lazım olur. Biz giymezsek hediye veririz, ihtiyacı olana veririz vs..." Eşinin aklındaki bu düşünceleri uzattıkça uzatabiliriz tabii. Ama genel olarak yargısı bu. Ve dertli dostum emin ol, evde kendisi bile ne kadar çok eşya, giysi olduğunu bilmiyor. O, yalnızca alıyor ve bir kenara koyuyor. Hepsi bu. Bu nedenle, olayın ne ağır boyutlara geldiğini kendi gözleriyle görmesi gerek. Buna sen yardımcı olacaksın işte.

Şimdi benim son zamanlarda izlediğim bir belgesel var. Sen konuyu anlatınca, direk aklıma bu belgesel geldi. Belgeselin ismi "Tidying Up With Marie Kondo" Burada şirin mi şirin bir Japon hanımefendi var. Senin bahsettiğin gibi aşırı eşyalardan karmakarışık olan evlere giderek, bu evlerin düzenlenmesine yardımcı oluyor. Evlerin düzenlenmesinde ilk etap, kıyafetleri içeriyor. Ve evlerin sahipleri elbette ilk etapta senin eşin gibi dolaplardaki tüm giysilerin lazım olduğunu, atamayacağını söylüyorlar. Taa ki, Marie Kondo ev sahibine dolaplardaki tüm kıyafetleri getirip, odanın ortasında bir yerde bir yığın oluşturmasını isteyinceye dek.

Bütün giysiler evin bir odasının neredeyse tamamını kapladığında, ev sahipleri bu eşyaların nasıl bu kadar arttığını fark etmediklerini söylüyorlar. Ve Marie Kondo onlara, "Şimdi bu giysileri ayıracağız. Onların her birini eline al. Sana hissettirdiği duyguyu söyle. Eğer o duygu sevgi, sıcaklık vs... ise, o eşyayı gerçekten seviyorsun demektir. Yalnızca sana neşe veren eşyalar kalsın, gerisini ayır. " diyor. Ve böylelikle dertli dostum, evlerden poşetler dolusu gereksiz eşya çıkarılmış oluyor.

Şimdi sana tavsiyem, eşinle önce bir konuş. Olayın vehametinden, evinizin artık sizin huzur bulduğunuz bir ortam olmadığından, her yerdeki kıyafetlerin fazlalığından ona tüm cici, güzel cümlelerini kullanarak bahset.😊 Bu aşamada fazla üzerine gidersen, olay ters teper haberin olsun. Hatta eşinle beraber Tidying Up With Marie Kondo programını izleyebilirsin. Sanırım Netflix'de yayınlanıyor. İnternet sitelerinden de izleme şansı var. Bunu izlediği zaman insan, zaten ister istemez acaba benim evim de çok mu dağınık yahu? Temizliğe mi başlasam? Psikolojisine giriyor. 😊

Eşin evdeki bütün kıyafetleri yerde ufak bir tepe halinde gördüğünde, bu işin ne kadar abartıldığını görecek ve bunlardan bir an önce kurtulmak isteyecek. Hatta kıyafetten başka gereksiz eşyalar varsa evde, onlara da aynı yöntemi uygulayabilirsiniz. Ama dert anası olarak sizden ricam, sakın onları çöpe atmayın. Diyorsun ki üzerinde daha etiketi duranlar bile var. Dolayısıyla lütfen fazla kıyafetleri ihtiyaç sahiplerine vererek, evden uzaklaştırın. Bu konuda belediyeler bildiğim kadarıyla yardımcı oluyor.

Evden gereksiz eşyalar gittikten sonra, eşin evin ne kadar ferahladığını görüp iyi hissedecek. Ve eminim bir daha evi aynı hale getirmemek için tekrar indirimleri kovalamayacak. Onu etkilemek için alışverişe verilen paralarla, istediği diğer başka şeyleri yapabileceğini de söyleyebilirsin. Örneğin gitmek, görmek istediği yerleri görebilir, güzellik merkezine gidip dilediği tüm bakımı rahatlıkla yaptırabilir. Neleri yapmaktan hoşlanıyorsa artık. Bunu da kendisine söyleyerek, onu motive edebilirsin. 😊

Benim tavsiyelerim bu kadar dertli dostum. Bu söylediklerimi bir dene bakalım. Sana yardımcı olacaktır diye düşünüyorum. Gelişmelerden dert anasını haberdar etmeyi unutma. Okuyucularımız da sana yorumlardan tavsiyede bulunabilirler. Kendinize iyi bakın dostlar. Takipte kalın. 😊

Dertli dostum’u şu hesaplardan takip edebilirsiniz: Facebook - Twitter - Google+ – Instagram

43 yorum

, by Dert Anası Gülhan

blogger dayanışması

Hangisini Tercih Edersin Mim

Merhaba sevgili dostlar. Bu aralar bloglar mim etkinlikleri ile bayağı bir şenlendi. Blogger arkadaşlarımız hazırladıkları eğlenceli mim soruları ile birbirini mimliyor. Bu sayede hem sorulara farklı, eğlenceli yanıtlar veriliyor hem de birbirimizi daha yakından tanıma imkanı elde ediyoruz. Ve şimdi yine bir mim etkinliğiyle daha sizlerleyiz.
Bu seferki mim etkinliğimiz Rehitu tarafından başlatıldı. İçeriğinde "Hangisini tercih edersin?" şeklinde birbirinden eğlenceli sorular var. Ve biz de bu mim etkinliğinde her zaman bizi yorumlarıyla yalnız bırakmayan, keyifli içerikleriyle blog dünyasını renklendiren sevgili Okumaya Gel bloğu tarafından mimlendik. Arkadaşlarımıza teşekkür ediyoruz. Ve mim sorularımızı yanıtlamaya hemen başlıyoruz. Bakalım dert anaları bu sorulara nasıl yanıtlar verecek.

Hangisini tercih edersin? Uçabilme yeteneğinin olmasını mı yoksa su altında nefes almayı mı? Neden?

Dert Anası Gülhan- Uçmak havalı olurdu diye düşünüyorum. Şöyle kartal gibi tepelerde süzüle süzüle uçsam fena mı olurdu? Su altına gelince, her ne kadar denizi sevsem de suyun altı bana ürkütücü gelir. Hele ki günümüz denizlerinin kirliliğini düşünürsek, orada fazla yaşama şansım olmazdı. Aman aman eksik kalsın. 😊 Uçmak iyidir.
Dert Anası Aso- Uçacaksın uçacaksın havalara uçacaksın. 😊Tabiisi de uçmak. Çünkü rüyalarımda bile kanyonlardan uçtuğumu görüyorum. Yüksekliği çok seviyorum. Su altına gelirsek, boğulma korkum olduğu için su altında nefes almayı bile hayal edemiyorum.

Hangisini tercih edersin? Sonsuza dek etrafının kitaplarla çevrili olmasını mı yoksa evcil hayvanlarla mı? Neden?

Dert Anası Gülhan- Şimdi tabii hayvanları çok severim. Hatta Aso'cuğum biz dert anası olmadan önce bana "kedilerin anası" derdi. Amma velakin, hayvan beslemek büyük bir sorumluluk. Etrafım hayvanlarla çevrili olduğunda o hayvanceğizler fotosentez yaparak beslenmeyecek değil mi? İlgilenmek lazım onlarla. 😊 O yüzden kitapları alayım ben.
Dert Anası Aso- Bu soruda ikilemde kaldım. Eğer büyük bir evim ve büyük bir bahçesi varsa, hayvanları tercih ederim. Ama bakıcıları olması şartıyla. Amma öyle değilse, tabiisi de sağım solum her tarafım kitaplarla dolsun. 😊

Hangisini tercih edersin? Büyük ellere sahip olmayı mı yoksa büyük ayaklara mı? Neden?

Dert Anası Gülhan- Ellerim de ayaklarım da küçüktür. Ve ikisinden de memnunum aslında. Ne istediniz benim minik ellerim ve ayaklarımdan?😊 Ama ille de bir tercih olacaksa o zaman ayaklar diyelim. Yüzerken palet niyetine iyi olurdu. 😊
Dert Anası Aso- Büyük ayak deyince aklıma palyaço ayakkabıları geliyor. Eğer ayaklarım büyük olup da o ayakkabıları giyeceksem, büyük ayakları tercih ediyorum. Her yerde şlap şlap diye gezinirim. 😆

Hangisini tercih edersin? Geriye kalan hayatının tamamında çay içmeyi mi yoksa kahve içmeyi mi? Neden?

Dert Anası Gülhan- Ben aslında çay severim. Özellikle bitki çaylarını. Ama birini seçmek gerekirse, kahve demeliyim. Çünkü kahvesiz olmaz.
Dert Anası Aso- Tabii ki de kahve. Çünkü hasta olmadığım sürece çay içmiyorum.

Hangisini Tercih Edersin? Saçsız, tüysüz (kaşlar kirpikler de dahil) olmayı mu yoksa çok kıllı olmayı mı? Neden?

Dert Anası Gülhan- Çok kıllı olmak kötü ya! Ayrıca günümüzde saçsız, kaşsız ve kirpiksiz olmak artık bir sorun değil. Saç ektirilebilir. Kaşlar dövme yapılıp, eskisinden güzel olabilir. Bu nedenle tüysüzlüğü seçiyorum. 😊
Dert Anası Aso- Oldum olası kıllara ayarım. Bu yüzden saçsız tüysüz olmayı tercih ederim. Hiç değilse kaş çizdirebilirim, kirpik taktırabilirim, en basiti de peruk. Bir ömür kıllarla uğraşmamak adına yaşasın tüysüzlük. 😆

Hangisini tercih edersin? Pilav üstü kuru mu yoksa köfte patates mi neden?

Dert Anası Gülhan- Ben köfte ve patates alayım. Tabii pilav üstü kuru da güzel bir seçenekmiş. Ona da hayır diyeceğimi sanmıyorum. Bu soruda seçim yapmak zor.
Dert Anası Aso- Her ikisini de alabilirsem sevinirim. Karnım da acıkmıştı zaten. Teşekkürler. 😊 Her ikisini de sevdiğim için ha o, ha bu fark etmiyor. Siz benim adıma tercih edebilirsiniz.

Hangisini tercih edersin? Sınırsız döner mi yoksa sınırsız kokoreç mi? Neden?

Dert Anası Gülhan- Ben oldum olası sakatatmış, kokoreçmiş falan hiççç sevmem. Kokusu bile öldürüyor beni. Ama sınırsız dönere hayır diyemem.
Dert Anası Aso- Ben bağırsakçıyım. 😆 İşkembe, kelle, kokoreç, sınırsız dayayın bana. Hiç itiraz etmem yerim. Tabii yanında et döner de verirseniz ona da hayır demem. Tavuk döner olmadığı sürece.

Hangisini tercih edersin? Ölüm saatini bilmeyi mi yoksa nasıl öleceğini bilmeyi mi?- Ölüm tarihini ve şeklini değiştiremiyorsun- Neden?

Dert Anası Gülhan- Ölüm saatimi bilmek istemem. Bu büyük bir korku oluşturur. Ama şeklini bilirsem, o her ne ise, ondan uzak kalmaya çalışabilirim. Örneğin denizde boğulacaksam, bir daha hiç denize girmem vs. Ama tabii bu da çok keyif kaçıran bir durum. İkisini de bilmesek mi acaba?
Dert Anası Aso- Ben ölüm saatimi bilmeyi tercih ederim. En azından ölüm tarihimin son saniyesine kadar, değerlendiririm. Yapmak istediğim şeyleri erkenden yaparım. Çünkü öleceğim şekli bilirsem, hiçbir şey yapamam, Vaktimi boşa harcamış olurum. Korkuya odaklanırım.

Hangisini tercih edersin? 500 yıl geçmişte yaşamayı mı yoksa 500 yıl gelecekte yaşamayı mı? Neden?

Dert Anası Gülhan- Ben şimdiki teknolojik imkanlarla 500 yıl öncesine gitmek isterdim. Tarihte bir kelebek etkisi yaratmak, belki dünya tarihinde bunca zamandır olan kanlı savaşların, kötülüklerin oluşmasına engel olmak anlamına gelebilirdi. Ama tabii bununla beraber bugünkü halimizde neler değişirdi onu bilmem.😊
Dert Anası Aso- Geleceğe gitmeyi tercih ederim. Çünkü geçmişte kadınların değeri ve söz hakkı olmadığı için o dönemleri görmek istemezdim. Bu dönemleri zaten tarih kitaplarından, videolardan, belgesellerden öğreniyoruz. Gelecek hakkında bilgi sahibi değiliz. Bunu öğrenmek isterdim.
Bu arada Gülo, sen geçmişe gidip benim şimdiki halimle oynayamazsın. Senin o kelebeğinin kanadını kırarım! 😅

Hangisini tercih edersin? Her yıl yenilenen tek seferlik uluslararası bir uçak bileti mi yoksa yurt içinde geçerli sınırsız uçak bileti mi? Neden?

Dert Anası Gülhan- Yurt dışına gitmek isterim ben. Özellikle Avrupa'nın birçok kentini görmek istiyorum. Bunlar arasında Venedik de var. Hayalim bir gün bir Avrupa turuna çıkmak. Ama her yıl tek seferlik bir bilet verilse fena olmaz değil mi? Amerika, Avustralya, aklına neresi gelirse gezmek isterdim.
Dert Anası Aso- Tabii ki de yılda tek seferlik de olsa yurt dışını tercih ederim. Amerika'daki kanyonlara gidip, o yükseklerden aşağıya bakardım. Belki yukarıdaki sorudaki uçma kabiliyetim aktifleşir de hayallerim rüyalarım gerçek olur. Madem uçma kabiliyetim gelişti, yemişim sizin biletlerinizi. 😆 Ben kendim uçarım!

Hangisini tercih edersin? Dişsiz olmayı mı yoksa saçsız- kel- olmayı mı? Neden?

Dert Anası Gülhan- Bana şu sıralar kimse diş demesin. Geçen gün dişlerimden biri tam ortasından ikiye ayrıldı. Ve sızlıyor şu an. Dişsiz kalmak korkunç bir şey. Üstelik dişçiye gitmek falan dert. Ben kelliği tercih edeyim en iyisi. 😊
Dert Anası Aso- Kel olmayı tercih ederim. Üstte yazdığım gibi peruk takarım. Hatta renk renk peruklar takar marjinal olurum. 😊Ama, rüyalarımda hep dişlerimin döküldüğünü gördüğüm için dişsizlikten korkuyorum. Ondan sonra dişsiz papi dersiniz bana. Yok mu başka tercih bir şeyleri?😆 Hoşuma gitti bu! Ben de bir tane başlatabilirim ilerleyen zamanlarda.

Sevgili dostlar, sorularımızı bu şekilde yanıtladık. Ve geldik görevi devretmeye. Bakalım dert anaları kimleri mimleyecek? Mim görevini devrettiğimiz arkadaşlarımız bu sorularımıza nasıl yanıtlar verecek. Lafı uzatmadan açıklayalım hemen!

Umut Varcan

Konuşan Fikirler

Blogsavar

Haydi bakalım arkadaşlar, söz sizde. Şimdilik hoşçakalın dostlar.

Dertli dostum’u şu hesaplardan takip edebilirsiniz: Facebook - Twitter - Google+ – Instagram

47 yorum

, by Dert Anası Gülhan

akıllı deliler

Bir Zihnin Çelişkileri

"Sevgili dert anası, zihnimde hala yazılmamış cümleler var yazısını okudum ve bu bana dert oldu. nasıl olduğunu yazdıklarımı okudukça anlayacağını biliyorum. biraz uzun olacak sanırım ama dert bu malumunuz. anlatması yazması bile dert oluyor bazen. madem öyle anacım ben ufaktan kendimi tanıtarak derdimi anlatayım. 37 yaşımdayım orta seviyede bir eğitim aldım. çocukluğumdan itibaren birçok farklı şehirde ve bölgede yaşadım ve işim gereği Türkiyenin yedi bölgesinde birçok şehrinde belli aralıklarla bulundum. konuştuğum birçok kişiyi hemşehrisi olduğuna ikna edebilecek kadar iyi tanıyorum yurdum insanını. ayrıca yine işim gereği yılda birkaç farklı ülkede yılın ortalama 8 ayını geçiriyorum. yani anacım demem o ki bu kadar gezerken sanırım ilham perilerinin dağına ben bodoslama çarptım. tamam yazmayı çok istediğimi düşünüyorum da düşüncelerimi yazmaya korkuyorum. hatta yazdıklarımın okunmasından bile çekiniyorum. mesela bi twitter hesabı açtım. ama hiç takipçisi olmamasına rağmen, saçmaladığımı düşünebilirler diye hiç twit atmadım. çünkü bence zihnimdeki yazılmamış cümleler zihnimdeki her düşüncenin birere aynası sanırım. parnas dağına çarptığım sürede ben o aynaları çatlattım zihnimde. sürekli dolanan cümleler var ama bırak yazmayı, söylemeye gerek görmediğim, sırf çok fazla akıcı ve birbiri ardına süregelen düşünceler sebebiyle tedavi görüyorum. Bana kalırsa, gerçekleri söylüyorum ama uzmanlara göre hastaneye yatmam gerekiyor. düşünsene anacım, düşündüklerimi söyleyince erenköye ambulansla sevkedilmen lazım derken doktorum, bide yazsam hangi parmaklıklar arasına konulurum acep. 😊
Efendim benim teşhisim bipolar bozukluk diye psikolojik bir rahatsızlık ama hastamıyım değilmiyim bilmiyorum. ve zihnimdeki hala yazılmayan cümleleri yazdıktan sonra sizde fikir belirtirseniz sevinirim. hastamıyım bilmiyorum dedim çünkü kendimi normal görüyorum, bana kalırsa diğer insanlar anormal. ama bu kadar anormal insan arasında tek normal olarak anormal görünmeminde mantığının farkındayım. sanırım beni hasta sanıyorlar. buda onların düşüncesi saygı duyarım. Hatta ilaçlarımı alıp, düşünemeyen biri olunca hayat sıradanlaşıyor. etraftaki hayata uyum sağlayabiliyorum ama bundanda hoşlanmıyorum. bizi diğer canlılardan ayıran şey düşünmek ama düşünen ilk insanın, ilk düşüncesi, kendini düşünmekmiş bence. ve düşüncede bu paralelde evrilmiş her düşünen insan, önce kendi çıkarını düşünmüş. ve gerçek düşüncelerini saklamış etraftan. çekinmiş çevreden, korkmuş, susmuş, saklamış düşüncelerini. çünkü kurnazca kendini düşünenler, başkalarının düşünmesini istememiş.mitler uydurup, teolojiler üretmişler. kitleleri kendine inandırıp, istedikleri gibi yönetmişler. binlerce örnek verebilirim. her bir örneğim için de farklı bir ideoloji tarafından hedef gösterilebilirim. din derim, dindarlar, politika derim siyasetçiler, halk derim de milliyetçiler deli olduğumu söyler. çünkü hiç kimse, kendi düşüncesinin kabul edilmemesini hazmedemez. binlerce, milyonlarca hatta milyarlarca insanın inandığı düşünce yanlış, seninki doğru olamaz! o kadar insan aptal da bir sen akıllı olamazsın. zorlarına gider, hakaret kabul eder, ezer, sindirir, bastırır, tecrit eder, hatta öldürürler bile hiçte umurlarında olmazsın. onlar için sen, sistemin bi parçası olmalısın. değilsen faydasızsın. bu, ilk çitler kurulduğu andan itibaren şimdi sınırlarla devam ediyor. bugün herkes eşitlikten dem vuruyor, ama herkes işine geldiği kadar. çünkü herkes kölesi olduğu sistemin dışına çıkmaya çıkarı doğrultusunda korkuyor. ve bunu kime anlatmaya kalksam haklı olduğumu bilse bile sen anormalsin diyor, doğrumu diyor anacım? Bugün zihnimden geçen cümleler bunlar, yarın ne yazarım, ne kadar yazarım bilmem zihnimdeki perilerden selamlar."

Wuhuuu sevgili dertli dostum, sen ne dolup taşmışsın böyle! Senin zihnindeki yazılmamış cümleleri toplasak, art arda eklesek, dünyanın çevresini dolaşır da uzaydaki kara deliklere bile uzanan bir yol olur! Kaç milyon ışık yılı yol alır bu cümleler biliyor musun? Ama unutma, insanlar henüz ışık hızına ulaşamadı. Dolayısıyla bu söylediklerinin anlaşılmaması o kadar normal ki... Dünya tarihinde kimler anlaşılamadığı için delilik ile suçlandı bir bilsen...

Sevgili dertli dostum, bana buradan hiç de deliymişsin gibi görünmedin. Hatta o zihninde yazmaktan çekindiğin cümleler bana pek bir dahiyane geldi. Tek problem ne biliyor musun? Düşünmeyi, sorgulamayı çok da sevmeyen insanların dünyasında yaşıyoruz hepimiz. Herkes dayatılan dogmaları doğru kabul ediyor. Gelenekler, adetler, alışkanlıklar hepsi birer ölçüt sayılıyor. Kim ki bu ölçütlerin dışına çıkarsa, deli olmakla suçlanıyor.

Dostum, biliyorsun ki yüzyıllardır süren bir sistem var. O sistemin çarkları, insanların her şeyi olduğu gibi kabul etmesine dayalı. İnsanlar eğer bir şeyleri sorgulamaya, düşünmeye başlarsa, o zaman çark durur. Ve o çarkı döndürenler bunlar hiç hoşlanmaz. Neden mi? Sonra insanlar nasıl göz göre göre dünya yok olup, harap edilirken buna göz yumacak? Dünya savaşlarla, kavgalarla, hırslarla cehenneme dönüşürken, düşünmeyen, sorgulamayan insanlar olmazsa, kim bu cehennemi ayakta tutanları çılgınca alkışlayacak?

O çılgın kitleler, düşünürse, sorgularsa; ömürlerini 3 kuruşluk maaşlar için sattıklarını, buna karşılık kazandıkları paraları modern sistemin dayatmaları için nasıl da güle oynaya harcadıklarını fark etmeyecek mi sence? Yani düşünsene insanlar 1 yıl boyunca köle gibi çalışıp, yazın kredi kartına taksitle tatile gidiyor! Neden? Sosyal medya platformlarında hava atmak için. Tabii bunun kış aylarında tbt si var. Sosyetik arkadaşlar arasında ballandırarak anlatması var. Bana göre bu şekilde yaşayan, modern sistemin köleleştirdiği insanlar asıl deli! Bu verdiğim örnek, modern yaşamdan ilk aklıma gelen şey. Buna daha yüzlercesini örnek gösterebiliriz.

Sevgili dertli dostum, bu yazdıkların aklıma George Orwell'ı getirdi. Ünlü 1984 distopyasında aynen şu cümleyi kullanır: "War is peace, freedom is slavery, ignorance is strength." Yani "Savaş, barıştır, özgürlük köleliktir, cehalet güçtür!" Düşünsene modern dünyayı, tüm savaşlar, dünya barışı adı altında yapılır. İnsanlar günümüzde hesapta özgür değil mi? Yani kölelik artık kaldırıldı! Ama cebinde para olmasın da bak seni kim insan yerine koyuyor! Paranın kölesi olduk hepimiz. Cehalet desen diz boyu! İnsanlar okumuyor, dinlemiyor, öğrenmiyor. Bunun yerine popüler kültürün zırvalıklarını takip ederek, eğlendiğini zannediyor. Ve bu cehalet, sistemin çarklarını döndürenleri keyiflendiriyor. Çünkü insan cahil kalmazsa, düşünür. Düşünürse, sorgular Sorgulamaya başlarsa, insanın önünde hiçbir çark kalamaz. Bu dünyayı cehenneme çeviren çarkların hepsi yok olur gider. Dolayısıyla senin herkesten farklı düşünmen, bu yüzden normal kabul edilmiyor dertli dostum. Seni çok iyi anlıyorum.

Bu yazdıkların, aynı zamanda aklımda kendi yazdığım kitabımda kullandığım bir cümleyi getirdi. Kitap derken, yayınlanmış bir şey değil. Henüz taslak halinde ama aklıma gelmişken o cümleyi yazmak istiyorum. Hikayemde iki profesör var kahramanlar arasında. Onlara da aynen sana dedikleri gibi "deli" diyorlar. Bir sahnede bu profesörler konuşurlarken biri diğerine diyor ki, "Kimileri ağaçtan düşen elmalardan bilimsel yasalar yazar. Kimileri masal alemlerine kanıp, gökten 3 elma düşmesini bekler. Ama bu dünyanın öyle bir düzeni var ki, buna göre gökten elmalar düşmesini bekleyenler akıllı; ağaçtan düşen elmalardan bilimsel yasalar yazanlar deli olarak nitelenir"

Sevgili dertli dostum, yazdıkların arasında zihnindeki yazılmamış cümlelerinin Parnas dağına çarptığını, düşüncelerini yansıtan aynaların kırıldığını söylemişsin. Ve ilham perilerinin de bu nedenle gelmediğini ifade etmişsin. Bu gerçekten hoş bir benzetme olmuş. Ama dert anası olarak sana bir şey söyleyeyim mi? Sen boşver Parnas dağını ve ilham perilerini. O sadece bir hikaye. Eğer kendine gerçek bir ilham kaynağı arıyorsan, dünya tarihine bak. Dahilerin yaşamına bak. Ünlü edebiyatçıların, sanatçıların, bilim insanlarının yaşamı, ilham kaynağın olsun.

Mesela Einstein, ilk kez Kuantum fiziğinden bahsetmeye başladığında, çevresindeki kimseler ona deli dedi değil mi? Hele ki çoklu evren teorisini ortaya attığında, paralel evrenlerin olabileceğini, oralarda bizim eş benliklerimizin olduğunu söylediğinde ona akıllı diyen kimse var mıydı çevresinde? Leonardo Da Vinci'yi düşün dertli dostum. Bilirsin ki o, yalnızca bir ressam değildi. Resim sanatındaki kusursuzluğunun yanında, birçok alanda yaptığı çalışmaları vardı. Ona ne dediler peki? Aman Leonardo'cum ne akıllısın maşallah mı dediler? Yoo, o da iflah olmaz bir deliydi. Kaldı ki Nicola Tesla, Nietzsche, Kafka'ya falan değinmeye kalksan, bu dert mesajından bir kitap çıkarmamız gerekebilir. 😊

Fazla uzaklara gitmeyelim, bizim tarihimizde de bu akıllı delilerden var elbet. Mimar Sinan'ı hatırla dostum. Selimiye Camisinin inşaatında yumurta akı kullanmıştı. İnşaat alanına elinde yumurtalarla gelip, harca kırıp, karıştırmaya başladığında çevresindekiler " Koca Sinan delirdi!" dediler. Ama bak, günümüz sisteminin kölesi, akıllı modern mimarların, müteahhitlerin yaptıkları binalar, ilk depremde yerle bir hale gelip, insanlara mezar olurken; Koca Sinan'ın yaptığı Selimiye Camisi yüzyıllara meydan okuyor.

Gelelim Hezarfen Ahmet Çelebi'ye. Hezarfen, bin fenli demektir. Yani çok bilgili olduğundan bu isim ona verilmiştir. İlk kez uçacağını söylediğinde ona ne dediler? Tabii ki de deli! Ama o ne yaptı, ne etti, uçmayı başardı. Üstelik günümüzde uçak teknolojisi bu kadar ilerlemişse, bunda bizim gariban Hezarfen'in de, ufak da olsa katkılarının olduğunu düşünmeden edemem. Uçtu, sonra mükafat olarak sürgün edildi. Hatta ardından yüzyıllar sonra birileri çıkıp, "Yok efendim aslında Hezarfen uçmamış, rivayetmiş bu!" deyip, bir ezberin bozulmasını ört bas etmeye çalıştı. Ama gerçekler gün gibi ortada değil mi?

Yani bu dünya, aslında delilerin icadlarıyla yol alırken, akıllılar da boş boş konuşmaktan başka ne yapıyorlar dostum? O yüzden aldırma bunlara lütfen. Eğer sadece düşündüğün için Erenköy'e sevk edilmen gerekiyorsa, yalnız değilsin. Belki bu yüzden beni de sevk edebilirler. Ben de zaman zaman dünyanın uzaylıların simülasyonu olduğunu, şizofreni hastalarının paralel dünyalardaki eş benliklerinin yansımalarını hissettiklerini, uzaydaki kara deliklerin paralel evrenlere açıldığını düşünüyorum mesela 😉

Dostum, mesajında bir hayli içini dökmüşsün ben de sana aynı şekilde uzun uzun konuları açıklamak istedim. Ve bu, sanırım bugüne kadar yazdığım en uzun dert postu oldu. Ama güzel de oldu bence. Çok farklı konulara değinmiş olduk böylelikle. Şimdi gelelim diğer bir durumuna. İlaç meselesi, doktor sana ilaç kullanman gerektiğini söylüyorsa, bunu kullanmalısın. Ben dert anası olarak bu konuda sana aksi bir şey söyleyemem. Bu ilaçlar belki biraz sakinleşmeni, düşüncelerinin senin söylediğin gibi aklından çok hızlı akmasını engelliyordur. Bu aslında senin adına bir avantaj. Bir anda aklından çok sayıda düşüncenin geçmesi, rahatsız edici olabilir. Ama bununla beraber, unutma ki düşünmek insan evriminin geldiği son noktadır. Ve hiçbir ilaç senin düşüncelerini engelleyemez. Sen yine düşünmeye, sorgulamaya, üretmeye devam et dostum.

Yaşamından bahsetmişsin de, aslında ne renkli bir yaşamın olmuş. Türkiye'nin yedi bölgesini görmüşsün. Bu bölgelerde yaşayan kimselerin kültürlerini geleneklerini öğrenmişsin. Bununla da kalmayıp, yurt dışını dolaşmışsın. Birçok ülke görmüşsün. Ee tabii her gittiğin ülkede illa birilerini tanımışsındır değil mi dostum? Şimdi kim bilir sen bir anlatmaya başlasan, senden ne hikayeler çıkar. Hiç çekinme dostum yaz. Sana deli diyenler olabilir tabii, ama onlara aldırış etme. İlham kaynağın dünya tarihine yön veren akıllı deliler olsun. 😉

Mesela, gittiğin ülkelerdeki izlenimlerini anlatabilirsin. Orada yaşadıklarını, tanıdığın kimselerle olan ilginç diyalogları, anlatabilirsin yazarak. Seni zihninde rahatsız eden düşünceleri de yazabilirsin. Hem göreceksin, onları yazdıkça, paylaştıkça, bu düşünceler artık seni rahatsız etmeyecek. Hatta onları keyifle aktarmaya başlayacaksın. Bir kez onları anlatmaya başladın mı, o düşüncelerden korkulacak bir şeyin olmadığını da göreceksin.

Belki bir blog açmak, sana faydalı olabilir. İçinde ne varsa, bunları bloğunda anlatabilirsin. Veya belki ilerleyen zamanlarda bir kitap bile kaleme alabilirsin dertli dostum. Şu hiç tweet atmadığın Twitter hesabını da, bloğunu açtığın zaman kullanmaya başlayabilirsin. Bloğunda yaptığın paylaşımlarını orada da aktarıp, kısa zamanda kendine bir hayran kitlesi bile edinmen olası bir durum. Haydi bakalım göreyim seni dertli dostum, zihninde yazılmamış cümle kalmaması dileği ile. Sevgiyle kal...

Dertli dostum’u şu hesaplardan takip edebilirsiniz: Facebook - Twitter - Google+ – Instagram

43 yorum

, by Dert Anası Gülhan

aso

Aso'nun Gözünden Vol 4

72 yorum

, by Dert Anası Aso

etkinlik

Zihnimde Hala Yazılmamış Cümleler Var

"Yazmaya çok istekliyim. Zihnimde hala yazılmamış cümleler var ama yazamıyorum. İlham perisi bir türlü gelmiyor. Sizce ne yapmalıyım?"

Merhaba sevgili dostlar. Biliyorsunuz, normalde soru soran okuyucularımızın kimliklerini gizli tutar, klasik bir "merhaba sevgili dertli dostum" girişinden sonra, dertli dostlarımızın sorunlarına naçizane tavsiyelerde bulunuruz. Ama bu kez öyle olmayacak. Çünkü bu aslında bir etkinlik.

Bilmeyenler için hemen anlatalım. Son derece yaratıcı fikirlere sahip olan bir dostumuz var. Ve sizler de zaten kendisini yakından tanıyorsunuz. Sevgili blogger arkadaşımız Erhan Çakırlar geçtiğimiz günlerde keyifli bir etkinlik başlattı. Efendim bu etkinliğe göre, isteyen blogger arkadaşlarımız "zihnimde hala yazılmamış cümleler var" başlığını taşıyan birer yazı kaleme alacak.
Bu sayede hem "zihnimde hala yazılmamış cümleler var" başlığı ile farklı içerikler oluşturacağız. Hem de Google üzerinde bu ifadeyi arattığımız zaman, bloglarımızın sıralaması ve görüntülenmesi bundan olumlu etkilenecek. Yani bu, aslında keyifli bir blogger dayanışması. Şu ana kadar birçok arkadaşımız zihnimde hala yazılmamış cümleler var ifadesiyle birbirinden farklı ve çok başarılı konseptler oluşturdular.

Fakat malumunuz bizim konsept belli. Biz burada ya dertlere cevap veririz, ya edebiyatçıların bilinmeyen yönlerini anlatırız veya dizi tavsiye ederiz. Bir de mitolojik hikayeleri kendi üslubumuzla yorumlarız. Hal böyle olunca zihnimde hala yazılmamış cümleler var etkinliğini bize nasıl uyarlarız? konusunu bayağı bir düşündük Aso'cuğumla. Biz bunu düşünürken, çözüm sevgili Aylak Editör den geldi. Yukarıda gördüğünüz soruyu bize yönelterek, konuyu dert anası konseptine uyarladı.
Buradan İbrahim Bey'e ve bu etkinliği başlayan Erhan Bey'e teşekkürlerimizi sunalım. Ve zihnimde hala yazılmamış cümleler var, yazamıyorum, ilham perisi gelmiyor diyen tüm dostlarımız için dert anası olarak bazı tavsiyeler sunalım.

Gerçekten de sevgili dostlar az mı çektik bu ilham perilerinden. Halbuki benim zihnimde hala yazılmamış cümlelerim var arkadaşım, yazacağım onları gelsen, şöyle bir sihirli değneğini sallasan da dökülüverse kelimeler! Olmaz değil mi!

Rivayete göre bu ilham perileri Parnas dağında yaşarmış. Yunancada "Parnassos" olarak geçen bu dağ, "zihnimde hala yazılmamış cümlelerim var" diyen şairlerin kutsal kabul ettiği bir dağmış. Bu periler, Parnas dağından, içinde sanatçılık ruhu olan herkesi izler, ihtiyacı olanlara gidip, ilhamlarını verirmiş.

Ama bunların arasında kıskanç olanları da varmış tabii. Bazıları insanların yeteneklerini çekemez, inadına gidip onlara ilham vermezmiş. Görüyor musunuz şu meymenetsiz hainleri siz! 😊 Biz oturalım bekleyelim gelsinler diye, onlar da kıskançlıklarından gelmesin! Yani dostlar, işimiz ilham perilerine kaldıysa, yandık demektir! Öyleyse zihminde hala yazılmamış cümlelerim var diyenler ilham perisini beklemeden, kendi kendilerinin ilham perisi olmayı başarmalı.

Bilindiği üzere yazmak, bir yetenektir. Ve herkesin harcı değildir. Bu yeteneğe sahip olanlar için yaşamda gözlemledikleri her şey, bir yazma sebebi olabilir. Çünkü bu yeteneği taşıyanlar, dünyayı farklı gözlerle, yani herkesin gördüğünden biraz daha detaylı bir bakış açısıyla gözlemler. Dolayısıyla onların zihinlerinde sürekli yazılacak cümleleri vardır. Aslına bakarsanız ilham, zaten yazan kimselerin kendi ruhunda mevcuttur. Biraz konsantre olup, toparlanmak, zihnimde hala yazılmamış cümlelerim var diyenlerin ilacıdır.
Yazmak için mümkünse zihnin dinlenmiş olduğu sabah saatlerini seçmek, yararlı olabilir. Veya el ayak çekilip de sessizliğin hakim olduğu gece saatleri de, ilham perilerinizin gelmesine yardımcı olacaktır.

Ama yook, ben öyle her ortamda yazamam diye star kaprisleri de yapabilirsiniz tabii. 😊 Bu durumda Virginia Woolf'ın dediği gibi kendinize ait özel bir yazma odası hazırlayabilirsiniz. Hoş Virginia Woolf, bunu erkek egemen dünyaya nispet olsun diye, kadınlar için söylemiş. Ama olsun. Yazma işinin kadını erkeği olmaz. Ve şöyle şık, tam da keyfinize göre dekore edilmiş bir oda, yazma ilhamınızı canlandırabilir belki. Bu sayede zihnimde hala yazılmamış cümlelerim var diyenler, tam da aradıkları ortama kavuşabilir.

Dert anası der ki, hiç beklemeyin dostlar, bir şeyler aklınıza geldiği anda oturun ve yazın. O anda çok estetik cümleler kuramayabilirsiniz, istediğiniz gibi bir anlatım sergilemeyebilirsiniz. Ama siz çekinmeyin yine de yazın. Estetik bulmadığınız cümleleri sonradan değiştirmek çok kolaydır. Siz bir başlayın, gerisi çorap söküğü gibi gelir. Hani iyi veya kötü o ilk cümle döküldü mü ellerinizden, gerisinin gelmesi çok kolay olacak.

Efendim zihnimde hala yazılmamış cümlelerim var diyenler için dert anası tavsiyeleri şimdilik bu kadar. Siz siz olun, yazmayı ertelemeyin. Unutmayın, söz uçar yazı kalır. Zihninizde yazılmamış cümle kalmaması dileği ile...

Dertli dostum’u şu hesaplardan takip edebilirsiniz: Facebook - Twitter - Google+ – Instagram