Hellooo arkidişlerrrrrr,
ASO in the house, bitches!!! 🔥

Wow… Bloğa girip bir şeyler yazmayalı uzun zaman olmuş. Eh, nihayetinde bu Asocan da artık bir ana oldu. Kolay mı çocuk bakmak? (Değilmiş?!)

Öncelikle nabersiniz, nasılsınız ve en önemlisi beni özlediniz mi?? 😋

Şimdi biraz kurcaladım bloğu da fark ettim ki en son hamileyim diye haber salmışım dört bir cihana, sonra da inzivaya çekilmişim. Aynı şekilde Gülocum da benimle inzivaya çekildi (eee biz demiştik anca beraber kanca beraber).

Eee, anne olunca tercih sıralaması cidden alt üst oluyormuş. Önce kızım da kızım, sonra nam-ı değer Muhtar Piço (evet, oğluşum hâlâ duruyor; hatta geçenlerde ona kendisi gibi tipsiz bir arkadaş sahiplendik, resmen dertsiz başıma dert arıyorum 😁), sonrasında ev işi vs. derken hani Aso? Yok Aso… O azıcık daha sabretsin :)

İşte böyle arkidişler, bomba gibi geldim ama gecenin bir yarısında geldim hahahaha. Ancak bu saatler bana ait oluyor; kendimi dinliyorum, kahve içip kafa dinliyorum. Şunu fark ettim: Birçok kadın da benim gibiymiş bu konuda. Ev ahalisi uyuyunca uykusuzluktan geberiyormuş gibi hissetse de bu saatlerde illa kendine bir mola, keyif zamanı ayırıyormuş. (Katıldım ben de bu kervana, yapacak bir şey yok.)

Yalnız hamilelik döneminde “günlük gibi yazayım” diye başladığım bir yazı var. O dönem o kadar uykuluydum ve o kadar acıkıp duruyordum ki yazı yarım kalmış. Öyle… Şansınıza mı küsün yoksa sevinin mi bilemedim 😁
Düşünsenize, hamile bir kadının hormon patlaması yaşarken sizin kafanızı şişirdiğini 😂

Neyse, bir şekilde atlattık o dönemi. Kız geldi, neredeyse 5 yaşına (çok bilmiş cadı). Hele bir de kız doğduğundan beri İbranice konuştum onunla. Müzik ve yaşına uygun videolar açtığımda hep İngilizce açtım. Arada bir de Türkçe konuşanlar oldu onunla ama yavrum 2 yaşına kadar konuşamadı (tabii tek tük kelimeler söyledi). En nihayetinde kızın ilk Türkçe kelimesi “GEDİ” (kedi) oldu ya 😂 Bizde de kedi yok anasını satayım, ev köpek cenneti, çocuk kedi manyağı 😁

Benden hadisler sanırım bu kadar. Şu an beynim donmuş vaziyette. Nedense ne anlatacağımı hatırlamaya çalışacağıma kalkıp bir kahve daha yapsam mı diye düşünüyorum 😂

Ay durun be, ne olacak… Bir kahve yapıp geleyim, biraz daha yazarım hahahhaha. 5 senedir benden ses çıkmıyor, hazır fırsat bu fırsat, yazayım biraz 😁😁

Heh, yaptım kahvemi de geldim. Nerede kalmıştım?

Bu arada 24/7 mom mode’u İmera bir buçuk yaşına basana kadar yaptım. Sonra bir kış günü biri bana Facebook üzerinden ulaştı ve iş teklif etti 😀
Ya aslında o kadar inandırıcı değildi ki adamla resmen dalga geçtim hahahahah. Sonra bir baktım adam ciddi. Ama tabii “your faithful servant” kızını bırakıp çalışmaya niyetli değil. Ben de ablamı önerdim.

Adam ısrarla benimle de görüşmek istedi. Benim niyetim de ablamı önce işe sokup, sonra beeeeelllkkkkiiii keyfim isterse düşünürüm.

Her neyse, iş görüşmesine gittik. Tabii ben o kadar çalışmaya niyetli değilim ki sanki kankilerle sohbete gelmiş gibi geniş geniş oturuyorum sandalyede, sağa sola dönerek sallanıyorum falan. Ablam da garibim tam tersi, hanım evladı gibi oturuyor, yaptığım esprilere gülüyor falan.

Adam tutturdu: “Aslı, sen bizimle başla, ablan sonra başlar.” diye. Ben hâlâ yok mok diyorum. Adam güzel bir rakam teklif etti, benim gözler tabii 💲💲

Ayıptır söylemesi, o zamanın asgari ücretinin 3 katı artı prim (bazı aylar asgari ücretin 4-5 katıyla kapatmışlığım oldu). Tabii hemen “tamam” demedim: “Ben bir düşüneyim, dönerim size.” dedim hahahaha. İstemem, yan cebime koy 😁

Bu arada iş sağlık turizmi. Bu dalda nasıl bir para döndüğünü sonradan öğrendim 😁 Sonradan derken o kliniği bıraktıktan sonra. Parasını her şeyi geçelim de o klinikte çalışmak o kadar hoşuma gitti ki… Bir de tabii patron beni seviyor, el üstünde tutuyor. Artı kafama göre hareket ediyorum. Müdürler benimle uğraşamaz durumdaydı çünkü ben direkt klinik sahibine bağlıydım.

Sorun mu var? Hopp, patron beyyy! Böyle böyle… Sıkıntı mı var? Hooopp patron beyyy hahahah. Tabii bu kadar şımarmam da çalışıp kliniğe tek başıma soktuğum hasta ve parayla orantılıydı.

Velhasıl kelam, klinikte keyfim yerindeydi. İşi ve arkadaşlarımı çok sevdim. Hâlâ birçoğuyla görüşürüm, bazıları yurt dışına taşınmış olsa da bağımız kopmadı. Hastalarım zaten bana hasta hahahaha. Çok tatlı insanlarla tanıştım.

7 Ekim 2023 yılında İsrail’de başlayan savaşla beraber benim işler battı… Yine savaşa rağmen birkaç grup hasta getirdim ama sonra tamamen duruldu. Bu durumda beni tabii ki kovmadılar, sağ olsunlar. Aksine müdür yaptılar 😁 Ben de bunu sevemedim hahahah ve aylar sonra işi bırakma kararı aldım.

Şimdi ne yapıyorsun diye merak ediyorsanız yine bir işler kovalıyorum 😁 Tabii tekrar full-time mom modundayım ama aynı zamanda Almanya’dan, İngiltere’den hastalar oluyor; onları da kliniklere yönlendiriyorum. Gerçi bu aralar hiç uğraşmıyorum ama benim eski hastalarım bana hasta yönlendiriyor. Bakalım, hakkımızda hayırlısı 😊

Amma uzun yazmışım lan hahahahaha. Aaammmmaaaannn olsun… Siz de parça parça gelir gider okur bitirirsiniz. İlla tek seferde bitecek diye bir şey yok ya 😂

Birkaç İmera, Piço ve Mia fotosu eklerim şimdi. Tanışmış olursunuz benim küçük böcüğümle 💗

Son olarak muhtemelen aranızda İmera ismini soranlar olacak, hemen onu da söyleyeyim.
Tocamla evlendikten birkaç ay sonra “Çocuğumuz olursa adı ne olsun?” diye düşünüyorduk. Benim aklımda çok eskilerden bir arkadaşımın çocuğuna koyduğu isim vardı: ADA. Kızım olsun oğlum olsun Ada ismini kullanacağım diyordum. Ehmm… Şimdi sadece tek isim olsun istemedim ve araştırmaya başladım. Beni bilen bilir, mitolojileri çok severim. Mitolojiden tanrıça isimleri araştırmaya başladım ve İmera tanrıçasına denk geldim. İsmi çok hoşuma gitti.

İmera gündüz tanrıçası ve tabii Ada isminden de vazgeçmedim. Oldu mu size İmera Ada 😊
Bu arada benim toca Karadenizli ve Lazca “İmera Fera” da gün ışığım demekmiş. Onu da tesadüfen öğrendik.

Neyse, bu isim konusunu size ekstradan anlatırım çünkü çok uzattım 😂

                                                  Ve karşınızda İmera Ada ve kankileri

                                                                  piço & mia