Dert Anası

Aso'nun Gözünden Vol 4

Zihnimde Hala Yazılmamış Cümleler Var

"Yazmaya çok istekliyim. Zihnimde hala yazılmamış cümleler var ama yazamıyorum. İlham perisi bir türlü gelmiyor. Sizce ne yapmalıyım?"

Merhaba sevgili dostlar. Biliyorsunuz, normalde soru soran okuyucularımızın kimliklerini gizli tutar, klasik bir "merhaba sevgili dertli dostum" girişinden sonra, dertli dostlarımızın sorunlarına naçizane tavsiyelerde bulunuruz. Ama bu kez öyle olmayacak. Çünkü bu aslında bir etkinlik.

Bilmeyenler için hemen anlatalım. Son derece yaratıcı fikirlere sahip olan bir dostumuz var. Ve sizler de zaten kendisini yakından tanıyorsunuz. Sevgili blogger arkadaşımız Erhan Çakırlar geçtiğimiz günlerde keyifli bir etkinlik başlattı. Efendim bu etkinliğe göre, isteyen blogger arkadaşlarımız "zihnimde hala yazılmamış cümleler var" başlığını taşıyan birer yazı kaleme alacak.
Bu sayede hem "zihnimde hala yazılmamış cümleler var" başlığı ile farklı içerikler oluşturacağız. Hem de Google üzerinde bu ifadeyi arattığımız zaman, bloglarımızın sıralaması ve görüntülenmesi bundan olumlu etkilenecek. Yani bu, aslında keyifli bir blogger dayanışması. Şu ana kadar birçok arkadaşımız zihnimde hala yazılmamış cümleler var ifadesiyle birbirinden farklı ve çok başarılı konseptler oluşturdular.

Fakat malumunuz bizim konsept belli. Biz burada ya dertlere cevap veririz, ya edebiyatçıların bilinmeyen yönlerini anlatırız veya dizi tavsiye ederiz. Bir de mitolojik hikayeleri kendi üslubumuzla yorumlarız. Hal böyle olunca zihnimde hala yazılmamış cümleler var etkinliğini bize nasıl uyarlarız? konusunu bayağı bir düşündük Aso'cuğumla. Biz bunu düşünürken, çözüm sevgili Aylak Editör den geldi. Yukarıda gördüğünüz soruyu bize yönelterek, konuyu dert anası konseptine uyarladı.
Buradan İbrahim Bey'e ve bu etkinliği başlayan Erhan Bey'e teşekkürlerimizi sunalım. Ve zihnimde hala yazılmamış cümleler var, yazamıyorum, ilham perisi gelmiyor diyen tüm dostlarımız için dert anası olarak bazı tavsiyeler sunalım.

Gerçekten de sevgili dostlar az mı çektik bu ilham perilerinden. Halbuki benim zihnimde hala yazılmamış cümlelerim var arkadaşım, yazacağım onları gelsen, şöyle bir sihirli değneğini sallasan da dökülüverse kelimeler! Olmaz değil mi!

Rivayete göre bu ilham perileri Parnas dağında yaşarmış. Yunancada "Parnassos" olarak geçen bu dağ, "zihnimde hala yazılmamış cümlelerim var" diyen şairlerin kutsal kabul ettiği bir dağmış. Bu periler, Parnas dağından, içinde sanatçılık ruhu olan herkesi izler, ihtiyacı olanlara gidip, ilhamlarını verirmiş.

Ama bunların arasında kıskanç olanları da varmış tabii. Bazıları insanların yeteneklerini çekemez, inadına gidip onlara ilham vermezmiş. Görüyor musunuz şu meymenetsiz hainleri siz! 😊 Biz oturalım bekleyelim gelsinler diye, onlar da kıskançlıklarından gelmesin! Yani dostlar, işimiz ilham perilerine kaldıysa, yandık demektir! Öyleyse zihminde hala yazılmamış cümlelerim var diyenler ilham perisini beklemeden, kendi kendilerinin ilham perisi olmayı başarmalı.

Bilindiği üzere yazmak, bir yetenektir. Ve herkesin harcı değildir. Bu yeteneğe sahip olanlar için yaşamda gözlemledikleri her şey, bir yazma sebebi olabilir. Çünkü bu yeteneği taşıyanlar, dünyayı farklı gözlerle, yani herkesin gördüğünden biraz daha detaylı bir bakış açısıyla gözlemler. Dolayısıyla onların zihinlerinde sürekli yazılacak cümleleri vardır. Aslına bakarsanız ilham, zaten yazan kimselerin kendi ruhunda mevcuttur. Biraz konsantre olup, toparlanmak, zihnimde hala yazılmamış cümlelerim var diyenlerin ilacıdır.
Yazmak için mümkünse zihnin dinlenmiş olduğu sabah saatlerini seçmek, yararlı olabilir. Veya el ayak çekilip de sessizliğin hakim olduğu gece saatleri de, ilham perilerinizin gelmesine yardımcı olacaktır.

Ama yook, ben öyle her ortamda yazamam diye star kaprisleri de yapabilirsiniz tabii. 😊 Bu durumda Virginia Woolf'ın dediği gibi kendinize ait özel bir yazma odası hazırlayabilirsiniz. Hoş Virginia Woolf, bunu erkek egemen dünyaya nispet olsun diye, kadınlar için söylemiş. Ama olsun. Yazma işinin kadını erkeği olmaz. Ve şöyle şık, tam da keyfinize göre dekore edilmiş bir oda, yazma ilhamınızı canlandırabilir belki. Bu sayede zihnimde hala yazılmamış cümlelerim var diyenler, tam da aradıkları ortama kavuşabilir.

Dert anası der ki, hiç beklemeyin dostlar, bir şeyler aklınıza geldiği anda oturun ve yazın. O anda çok estetik cümleler kuramayabilirsiniz, istediğiniz gibi bir anlatım sergilemeyebilirsiniz. Ama siz çekinmeyin yine de yazın. Estetik bulmadığınız cümleleri sonradan değiştirmek çok kolaydır. Siz bir başlayın, gerisi çorap söküğü gibi gelir. Hani iyi veya kötü o ilk cümle döküldü mü ellerinizden, gerisinin gelmesi çok kolay olacak.

Efendim zihnimde hala yazılmamış cümlelerim var diyenler için dert anası tavsiyeleri şimdilik bu kadar. Siz siz olun, yazmayı ertelemeyin. Unutmayın, söz uçar yazı kalır. Zihninizde yazılmamış cümle kalmaması dileği ile...

Dertli dostum’u şu hesaplardan takip edebilirsiniz: Facebook - Twitter - Google+ – Instagram

50 yorum

, by Dert Anası Gülhan

blogger etkinliği

Kendi Kendimle Mim- 2019'un İlk Mim Yazısı

49 yorum

, by Dert Anası Gülhan

ders çalışmak

Sınav Telaşı

"Dert anası merhaba. Benim bir kızım var. Üniversiteye hazırlanıyor. Hedefinde İngiliz Dili ve Edebiyatı bölümü okumak ve akademisyen olmak var. Şimdiden her şeyi detaylarıyla hesaplamış. İleride bu alanda yurt dışında çalışmak istiyor. Buraya kadar her şey iyi gibi görünebilir ama kızım sınava çalışmak yüzünden tamamen yaşamdan soyutlandı. Doğru düzgün uyumuyor. Okula gitmeden önce sabah kahvaltı masasında bile test kitaplarını çözüyor 5 dakika boş zaman ayırmıyor kendisine. Yemeklerini odasında çalışarak yiyor. Bizimle sohbet bile etmiyor artık gündüz okul çıkışında okulda fazladan kalıp öğretmenlerine anlamadığı konuları soruyor öğretmenlerin numarasını almış yapamadığı soruları telefonda mesajla soruyor öğretmenlere. Şimdi 15 tatildeyiz ama kızım hiç dinlenmiyor. Haftasonu kardeşleri babası falan hep beraber dışarı çıkalım diyoruz gelmiyor bizimle zaman kaybı diyor. Bu sürede kaç test çözülür haberiniz varmı dedi babasına. Gezmekten geçtim yemek yemek uyumak bile ona göre zaman kaybı. Çok endişeliyim çocuğum hasta olacak diye ne yapmalıyım sizce."

Merhaba sevgili dertli dostum. Tabii üniversite sınavı yaklaşıyor. Ve öğrencilerin olduğu kadar ailelerin de konu hakkındaki gerginliği hat safhaya çıkmaya başlıyor. Bu süreçte genelde anneler çocuklarının olayı ciddiye almamasından, ders çalışmamasından şikayetçi olur. Seninki de tam aksi olmuş.

Sorarım sana ey dertli dost, şu anda kaç tane öğrencinin velisi, çocuklarının tam da senin bahsettiğin gibi ders çalışmasını isterdi ve bunun için acaba neler feda ederdi haberin var mı senin? Kimbilir senin şu yazıyı okuduğun anda kaç tane anne, sınava hazırlanmak yerine hunharca gezip dolaşan oğlunu veya kızını telefonla arayıp "Evladım neredesin? Sınava kaç gün kaldı, çabuk eve gel! Biraz ders çalış!" şeklinde monoglar yaşıyor.

Monolog diyorum, çünkü bu türlü konuşmalar genellikle annenin kızıp bağırıp, çağırması; çocuğun da anneyi dinleyip sessiz kalmasıyla sonuçlanıyor! Ve hiçbir sonuç getirmiyor. Çocuk bildiğini okuyor. Anne de sinir sahibi olduğuyla kalıyor. Hal böyle olunca bu monoglarda sinir katsayısı biraz daha artarak anne " Gözün kör olmasın senin hemi! Akşam baban gelsin ben sana yapacağımı bilirim! Yok telefon melefon sana! Komşuların çocukları dersten başını kaldırmıyor, sen de boyuna o serseri arkadaşlarınla takıl" cümlelerinden "Hay seni doğuracağıma taş doğuraydım!" cümlesine varan çeşitli serzenişlerde bulunabiliyor. Bunları şu anda yaşamadığın için haline şükret dostum. Çünkü bu cümlelerde örnek gösterilen "komşuların çocukları" tam da senin çocuğun oluyor bu konumda 😊

Öncelikle şunu ifade edeyim, kızın son derece sorumluluk sahibi bir birey. Hesabını yapmış, kararını vermiş ve hedefine doğru emin adımlarla ilerliyor. Ve elbette bu, kolay olmayacak. Tamamen bunun bilincinde olarak çalışmasını sürdürüyor. Dolayısıyla hiç üzülme, kızın seneye bu zamanlarda iyi bir üniversitede, istediği bölümü okumaya başlamış olacak ve sen de onunla gurur duyacaksın.

Ayrıca, buna da değinmeden edemeyeceğim ki, bu aşamada öğrenciler kararsız ve aklı çok karışık olur. Yeter ki üniversiteyi kazansın, hangi bölüm olursa olsun diyen öğrenci sayısı da az değildir. Senin kızının kendisi için bir gelecek planı yapmış olması, ne istediğini bilmesi de bir avantaj. Kaldı ki yalnızca üniversite planı değil, sonrası için de planlar yapmış. Baksana akademisyen olmaktan, ileride yurt dışında çalışmaktan bahsediyor. Sevgili dertli annemiz, takdir edersiniz ki, tüm bu planların meyveleri ağaçtan toplanmıyor. Kızının bunlara ulaşması için, yorucu bir süreçten geçmesi şart.

Seni anlıyorum tabii, bu kadar yoğun çalıştığı için kızınla eskisi kadar çok zaman geçiremiyorsun. Ve bırak zaman geçirmeyi, kızının yemek yemeyi bile zaman kaybı olarak görmesi seni endişelendiriyor. Aslında bu konuda çok haksız değilsin. Kızın hedefine odaklanırken, konuyu biraz abartmış durumda. Fakat bu mesele hakkında birlikte bir orta yol bulabilirsiniz.

Hasta olma konusuna gelince, bu konuda endişelenme. İnsan bünyesi dayanıklıdır. Çok çalışmak, bir hastalık sebebi değildir çoğu zaman. Ama kızın bu süreçte mümkün olduğunca dengeli beslenmeye, yeterince uyumaya önem versin. Bünyesi yorgun düşebilir. Bu konuda onu ikna etmek istersen, sınava az bir zaman kala bünyesinin zayıf düşmesini istemeyeceğini hatırlat ona. Evde yemeklerini hazırlarken de doğal, faydalı besinleri tercih et. Meraklanma, bu süreci sağlıklı bir şekilde atlatacak kızın.

Sınavlara hazırlanmak, programlı çalışmayı gerektirir. Bu yapılan programların içerisinde, kişinin dinlenebileceği, kendisine zaman ayırabileceği boşluklar da vardır. Yani bir sınava hazırlanırken uyku haricinde kalan zamanlarda tamamen ders çalışmak, mantıklı bir durum değildir. Ancak senin bunu kızına söylemenin pek fayda edeceğini sanmıyorum. O yüzden bir öğretmeniyle görüşmen yararlı olabilir.

Kızının okulunda, onun sevdiği öğretmenlerden biriyle ya da sınıf öğretmeniyle görüşüp, endişelerini anlatabilirsin. Öğretmen, kızınla konuşurken, seninle görüştüğünü dile getirmeden, ona daha farklı bir çalışma programı yapabileceklerini söyleyebilir. Bizzat öğretmenin yapacağı bu çalışma programı, kızına dinlenebileceği zamanları da tanıyan daha hafif bir program olabilir. Kızın, bunları güvendiği bir öğretmeninden duyduğunda, kabul edecektir. Böylelikle hem planlı hem de daha rahat bir sınava hazırlanma süreci geçirecektir.

Bu konuda evde de yapacağınız bazı uygulamalar olabilir. Hafta sonları sizinle dışarı çıkmak istemiyorsa, onu zorlamanın alemi yok. Ama en azından yemek saatlerinde birbirinizin yüzünü görüp, sohbet edebilirsiniz. Çünkü yemek saatleri, tüm aile bireylerinin sofrada toplandığı özel zamanlardır. Bu zamanlarda aile bireyleri birbiriyle sohbet eder. Günlerinin nasıl geçtiğini anlatır. Bu sayede yemek, keyifli bir eyleme dönüşür. Bu keyifli saatlerde, sofrada test kitaplarının işi olmamalı bence! Veya kızın, ailenin hep birlikte yemek yiyeceği bir vakitte, yemeğini odasına alıp götürerek, orada tek başına yemek yememeli. Kendisiyle konuşarak, onu en azından bu konuda ikna edebilirsiniz.

Bu konuşmayı yaparken, emir verir gibi değil, sohbet eder gibi konuşmaya özen gösterin. Kendisiyle gurur duyduğunuzu, onun istediği üniversite bölümünü kazanacağına inandığınızı ve onu desteklediğinizi söyleyerek konuya başlayabilirsiniz. Fakat bu süreçte onun sağlığı için endişelendiğinizi, zaten sınavı kazanmak için gerekenleri yaptığını ve en azından yemek saatlerini birlikte hoşça sohbet ederek geçirebileceğinizi söyleyin mesela. Eğer bunu güzel bir üslupla dile getirirseniz, kızınızın buna hayır diyeceğini zannetmiyorum.

Onsuz yaptığınız hafta sonu gezintilerinden dönerken, dışarıdan kendisine sevdiği yiyecekleri alabilir veya zaman zaman küçük hediyeler getirerek onu ödüllendirebilirsiniz. Bu davranışlar, aranızdaki diyaloğun kopmasına engel olacağı gibi aile bağlarınızın her zaman güçlü kalması için de olumlu bir etken olacaktır.

Sevgili dertli dostum, dert anası olarak sana önerilerim şimdilik bu kadar. Unutma, bu yaşadıklarınız bir süreç ve kısa bir zamana kadar tamamlanacak. Bu süreç tamamlandığında kızının istediği üniversiteye ve bölüme yerleşmesini hep birlikte kutlayacak, kızın ileride bir akademisyen olduğunda ailesi olarak onunla hep gurur duyacaksınız. Şimdilik hoşçakalın ve kendinize çok iyi bakın. Okuyucularımız da sana olan önerilerini yorumlardan iletebilirler. Takipte kalmayı unutmayın dostlar.

Dertli dostum’u şu hesaplardan takip edebilirsiniz: Facebook - Twitter - Google+ – Instagram

49 yorum

, by Dert Anası Gülhan

50 yaş sendromu

50 Yaş Sendromu

"Dert anası selam. Aslında benim sorum bir dert sayılır mı bilmiyorum. Dertten çok bu aslında insanoğlunun hatta tüm canlıların doğal sürecinde yaşanan bir durum. Yaşlanmak! Ben 42 yaşında bir erkeğim. Hiç evlenmedim. Çoluğa çocuğa karışmadım. Bu tabii benim tercihimdi. Evlilik bana göre bir şey değil. Bu halimle aslında çok huzurluyum. Azıcık aşım kaygısız başım diyorum kendi kendime. Beni huzursuz eden işin yaşa ilişkin kısmı. Geçenlerde bir düşündüm de 8 sene sonra 50 yaşında olacağım ben ya! 50 yaş fikri korkunç geldi gözüme bir anda. Ben ne ara bu yaşa geldim. Bunca zaman nasıl geçip gitti anlamadım ki. Daha dün ilkokulun bahçesinde oyun oynamıyor muyduk biz! Hayatıma bakarsak, elde ettiğim hiç öyle büyük başarılarım falan da yok. Klasik bir okuldan ortalama puanlarla mezun oldum. Çalıştığım işlerle günümü kurtardım sadece hepsi bu. Sahip olduğum aman aman bir yeteneğim bile yok. Yalnızca ara ara bazı hikayeler yazardım. Gençken bunları bir kitapta toplamayı çok istemiştim. Ama sonra iş güç hayat telaşı derken kaynadı gitti. Ne hayallerim vardı, hiçbirini gerçekleştirecek fırsat bulamadım. Ömrümü boşa harcadığımı geçen gün fark ettim dert anası. Bu fikir aklıma girdiğinden bu yana, her şey için çok geç kaldığımı düşünmeye başladım. Hayatın sonuna geldiğimi düşünmeye başladım. Yaşlandığımı, bundan sonra hiçbir şeyin iyi olmayacağını... Senden ricam, bana terapi almamı söyleme. Çünkü gitmem terapiye. Böyle şeylerin çözüm olduğunu zannetmiyorum. Sen ne düşünüyorsun bu konuda. Ne yapsam da kurtulsam bu kötü ruh halinden.. Keşke bir zaman makinesi olsa, geçmişe dönsem dediğin olmaz mı seninde. Ben şu aralar sürekli böyle diyorum çünkü. Neyse fazla uzatmayayım. Tavsiyelerini merakla bekliyorum."

Merhaba sevgili dertli dostum. Orta yaş sendromuna hoş geldin. Aslında bu bahsettiğin duruma 50 yaş sendromu da deniyor. Hayatta hiçbir başarının olmadığını söylemişsin ama yanılıyorsun. Sen, 50 yaş sendromuna 42 yaşında girmeyi başaran, ilk ve tek örneksin. Bu büyük bir başarı valla. Tebrik ediyorum seni dostum. Bunu başardığın için bir rekorlar kitabına falan aday olabilirsin kesin. 😊
Sevgili orta yaş sendromlu dostum, acelen ne acaba? Yahu daha önünde kapı gibi 8 yılın var evelallah! Evet yıllar su gibi akıp geçiyor ama kendini böyle üzmek, sana ne fayda getirecek! Sen daha şimdiden bu durumdaysan, 50 yaşına girdiğin günü düşünmek bile istemiyorum. Böyle gidersen 50. doğum gününde doğum günü pastası yerine sana cenaze çelengi alıp gelsinler istersen. Hatta happy birthday şarkısı yerine ağıt yakıcıları da çağıralım olsun bitsin! 😊

Dur bakalım şimdi, bir sakin ol! Ne demişler, çıkmadık candan umut kesilmez! Ve nefes almaya devam ettikçe, bir şeyler için umut var demektir. Tamam sana terapiste gitmeni önermeyeceğim. Öyleyse bakalım dert anası olarak sana neler söyleyebiliriz. Öncelikle, şunu unutma ki, hiçbirimizin yaşamı dört dörtlük geçmedi. Her birimizin kimbilir ne hayalleri vardı yaşama dair. Bunların bazılarını gerçekleştirdik, bazıları ise tatlı ve hoş hayallerden ibaret kaldı.

Zaman makinesi konusuna gelince, evet ben de bu konuları bazen düşünüyorum. Şu Tesla'nın ömrü biraz daha vefa etseymiş, şu makineyi tamamlayıp da ahirete göçseymiş fena olmayacakmış. Ama elimizde böyle bir şans yok. Elimizde hızıyla zamanı durdurup geriye döndüren süper kahraman Flash da yok. O zaman elimizde ne varsa onunla yetineceğiz mecbur. 😊

Sevgili dostum, mesajındaki başarı kısmına da ayrıca değinmek istiyorum. Başarı kavramıyla neyi kastettiğini anlayamadım ama kastettiğin şey bir Einstein, Picasso, Bill Gates falan olmak ise, maalesef hiçbirimiz bunu da başaramadık. Senin mantığından yola çıkarsak, hepimiz hayatımızı boşa harcadık. Yaşımız da 50'ye gidiyor. O zaman yakalım kara kınaları, çekelim zılgıtları! Bir de dövünmeye başladık mı tamam. Al sana arabesk temalı, acıklı bir sahne! İstediğin gerçekten bu ise, buyur tepe tepe kullan. Ama yok değilse, gel 50. doğum gününü en keyifli şekilde nasıl geçirebilirsin, bunu planlamaya başlayalım.

Sevgili dertli dostum, evet 18 yaşına kadar zaman bir türlü geçmek bilmez. Hepimiz bir 18 yaşıma geleyim, şunu yapacağım, bunu yapacağım diye planlar kurarız. Ama o zaman bir türlü geçmez. Ardından 18 oluruz, üniversite iş, güç koşturma derken 20'li yaşların nasıl geçtiğini anlamayız. Bir bakarız ki 30 olmuşuz. Sonra yaş 35 yolun yarısı derler. 35'e gelince hafiften bir noolduk be! oluyor insan haliyle. 😊 İşte ondan sonrası da hızla akıp gitmeye devam ediyor. Zamanın nasıl geçtiğini anlamıyor insan. Bu yaşadıkların aslında herkesin yaşadığı, senin de bahsettiğin o doğal sürecin bir parçası. Üzülme dostum yalnız değilsin. Ve 50 yaş sendromu aslında sana 8 yıl sonra uğrayacak. Belki de şimdiden buna hazırladığın için kendini, 50 yaş sendromunu hiç yaşamazsın. Çık bakalım o ruh halinden de, o güne kadar neler yapabiliriz bir gözden geçirelim.

Hikayelerinin olduğunu ve iş güç derken onları bir kitaba dönüştüremediğini söylemişsin. Peki neden şimdi bu hikayelerine yoğunlaşmayı düşünmüyorsun? Aman aman bir başarının, yeteneğinin olmadığını söyleyerek, kendine fazlasıyla haksızlık etmiyor musun acaba? Kolay mı yazma yeteneğine sahip olmak? Sen şimdi bu mantıkla dersin ki, bu yaştan sonra kitap mı bastırayım? Peki ben sana kırk yaşından sonra ünlü olanlar hakkında uzunca bir liste versem, dudağın uçuklar mı? Bir deneyelim bakalım!

Efendim Henry Ford, Hani şu ünlü otomobil markasının üreticisi olan. Kendisi ilk aracını tasarlayıp, piyasaya sürdüğünde 45 yaşında idi. Charles Darwin, Türlerin Kökeni isimli ezber bozan kitabını yazdığında 50 yaşındaydı. Ünlü oyuncu Samuel Jackson, ilk filmi Ucuz Roman'da oynadığında tam 46 yaşındaydı. Bu kimseler de eğer senin gibi düşünselerdi, bugün onların varlığından bile haberdar olmayacaktık dertli dostum. Kederler içerisinde, vayy benim hayatım berbat geçti, yapamadım edemedim derken, göçüp gideceklerdi bu hayattan. Öyleyse şimdi, bu kötü ruh halini hemen üzerinden def etmenin ve başarmak istediklerine odaklanmanın vaktidir. 50 yaşına kadar bir değil, birçok kitap çıkarabilirsin. Hatta 50. doğum gününde kitapların için bir imza günü düzenler, geriye dönüp baktığında ne saçma şeyler için kendini üzdüğünü düşünürsün.😉 Nasıl? Yeterince havalı ve keyifli değil mi? 😊 Bu şimdi sana keyifli bir hayalden öteye gidemez gibi gelmesin. Unutma, istersen başarırsın.

Kendi tercihin olarak evlenmediğini ve çocuk sahibi olmadığını söylemişsin. Anladığım kadarıyla, bundan da herhangi bir şikayetin yok. Aslında bu durumu kendin için bir avantaja dönüştürebilirsin. Şöyle ki, çoluğa çocuğa karışan kimseler, hayallerini gerçekleştirmekte daha çok zorlanabiliyor. Çünkü onların odağında her şeyden önce evlatları oluyor. Sende böyle bir şey olmadığına göre, daha özgürsün. Olayı bir de bu yanından düşünsen daha iyi olur mu acaba?

Mesela, gezip görmek istediğin yerler varsa, bunun için birikim yapabilirsin. Karşında evin mutfak masrafları, çocuğun okul taksitleri gibi masraflar yok. Kendin için keyifli hobiler edinmek, bunlar için harcama mı yapmak istiyorsun, yapabilirsin. Çünkü kendinle baş başasın dertli dostum. Evet, yalnız olmak aslında o kadar da kötü bir şey değildir. Ve istediğin an, istediğin kimseleri yaşamına dahil ederek, bu yalnızlığa veda etmek de senin elinde. Ne istiyorsan, onu yapabilir, nasıl istiyorsan öyle yaşayabilirsin. Yani buradan bakıldığında bana durumun o kadar da beter gelmedi. 😊

Şimdi tüm bu söylediklerimi bir değerlendir bakalım. Ve uzun havaları, ağıtları bir kenara bırak da kendine gel, toparlan.😊 İnan ki yaşadığımız sürece, hiçbir şey için geç kalmış sayılmayız. Hem bir düşünceye göre "Hayat kırkında başlar." Sen de kırklı yaşlarının başındasın henüz. Bu döneminin keyfini çıkar olur mu. Şimdilik sana önerilerim bu kadar. Okuyucularımız da sana yorumlardan tavsiyelerde bulunabilirler. Takipte kalmayı unutmayın dostlar.

Dertli dostum’u şu hesaplardan takip edebilirsiniz: Facebook - Twitter - Google+ – Instagram

62 yorum

, by Dert Anası Gülhan

blogger dayanışması

Bloggerlar İçin Google Plus Alternatifi

Merhaba sevgili arkadaşlar. Bildiğiniz gibi Dert Anası olarak kısa bir süre önce bloggerler dünyasına katıldık. Bu zaman zarfında sizlerin de destekleriyle gayet güzel işler başardığımızı düşünüyorum. Paylaşımlarımızın beğeniliyor olması ve sizlerden gelen yorumlar bizi ziyadesiyle mutlu ediyor. Konuya başlarken öncelikle bunu belirtmek ve bizlerden desteklerini esirgemeyen herkese teşekkür etmek isterim.

Blog içeriklerinin hepsi, emek verilerek oluşturuluyor. Ve tabii bu emeklerin karşılığı da, her zaman daha geniş kitlelere ulaşmak, okunmak, yorumlanmaktır. Bunu sağlamak adına arkadaşlarımızın paylaşım yaptığı birçok ortam mevcut. Bunlar arasında en önemlisi de elbette Google Plus platformu. Burada ciddi bir blogger kitlesinin bulunduğu bir gerçek. Fakat geçtiğimiz günlerde yapılan bir açıklama ile Google Plus platformunun kapatılacağı duyuruldu. Bunun nedeni, bu alanın diğer sosyal medya platformlarının gerisinde kalması. Elbette bunu kapatan Google yerine daha güçlü bir platform açmayı planlıyordur diye düşünüyoruz. Fakat bu yeni platform ne zaman açılır, ya da açılır mı, bunu hiç kimse şimdilik bilmiyor. Bu, yalnızca bir düşünceden ibaret.

Peki Google Plus kapandığında, blogger arkadaşlarımız, yaptıkları paylaşımları duyurmak için hangi alanı kullanacaklar? Bu soruya yanıt olarak akıllara hemen Facebook geliyor öyle değil mi? Facebook'ta açılan birçok blogger grubu mevcut. Bunlar arasında yıllardan bu yana var olan, bloggerları sürekli destekleyen, seslerini duyurmalarına yardımcı olan birçok grup da var.

Ancak bu grupları incelediğimiz zaman, arkadaşlarımızın bu gruplarda son derece dağınık şekilde bulunduğunu görüyoruz. Oysa hep söylediğimiz gibi "Birlikten kuvvet doğar." Bu düşünceden yola çıkarak sevgili blogger arkadaşımız Erhan Çakırlar güzel bir etkinlik düşünmüş. Bloğunda her zaman "İş bu ise, fikir de bu!" deyip, yaratıcı iş fikirleri sunan Erhan Bey, bu kez de bloggerları bir araya toplama fikrini sundu. 😉 Bunu sağlamak için de geniş bir Facebook grubu kurmuş kendisi. Grup birkaç günden bu yana blogger arkadaşların akınına uğramaya başladı bile. Bu grupta hedef, mümkün olabildiği kadar çok blogger arkadaşa ulaşmak ve bir araya toplanmak.

Efendim, bu grupta zaman zaman bazı etkinlikler düzenlenecek. Blogger takipleşme etkinlikleri, yorum etkinlikleri, blogların isminin Google aramalarında görüntülenmesi adına yapılacak çalışmalar, blogların sosyal medya sayfalarının desteklenmesi gibi etkinlikler, bu grupta hayli hareketli bir şekilde gerçekleşecek. Bunu sağlamak adına hepimizin aklında oldukça iyi fikirler mevcut. Tabii bu fikirlerin hayata geçmesi için gruba daha fazla katılım bekliyoruz. Tüm bunlara katılmak, bir arada olup, karşılıklı olarak birbirimize destek sunmak adına sizleri bu gruba davet ediyorum.

Gruba katılmak isteyen arkadaşlar bu linkten gruba ulaşabilirler. Biz dert anaları olarak gruptayız ve sizlerin de katılımını bekliyoruz. Şimdilik hoşçakalın dostlar. Kendinize çok iyi bakın.

Dertli dostum’u şu hesaplardan takip edebilirsiniz: Facebook - Twitter - Google+ – Instagram

58 yorum

, by Dert Anası Gülhan

echo

Nergis Çiçeğinin Hikayesi

Efendim herkese merhabalar. Bir mitoloji hikayesiyle daha huzurlarınızdayım. Hani dedik ya, mitolojiler insanların dünyayı anlamlandırma çabasından doğmuştur. Böylelikle mitolojik hikayeler her şeyin oluşumunu, var olma nedenini açıklamaya çalışır. Bugünkü hikayemizde nergis çiçeklerinin hikayesini anlatacağım size. Hani baharın müjdecisidir nergis çiçekleri. Kışın soğuk ve karanlık yüzü çekilip, bahar geldiğinde kırlarda açarlar... İşte o çiçeklerin aslında çok hüzünlü bir hikayesi var.

Aslına bakarsanız bu hikaye birçok farklı şekilde anlatılır. Benim sizlere anlatacağım türü, içlerinde benim en mantıklı ve detaylı bulduğum hikayedir. Umarım beğenirsiniz, diyerek hemen hikayemize başlayalım.

Bir önceki mitolojik hikayemizde sizlere Hera'dan bir hayli bahsetmiştik. Hikayeyi okumamış olan dostlarımız Vakitsiz Öten Horozların Hikayesi başlıklı yazımızı okuyabilir. Orada Hera'nın ne kıskanç, ne huysuz bir kadın olduğunu anlatmıştım sizlere. İşte bu Hera, bugünkü hikayemizde de dolaylı yollardan da olsa dahil olacak.

O zamanlarda Tresias adında bir kahin var. Bu kahin, tam yedi yıl boyunca bir kadın olarak yaşamış. Tabii bu mitolojik varlıklar, istediklerinde istedikleri kılığa ve cinsiyete bürünebiliyor. Tresias da kendisini bir kadına dönüştürüp, yedi yıl boyunca böyle kalmış. Bu süre zarfında kadınların cinselliğe olan merakının, aslında sanıldığından daha fazla olduğunu tespit etmiş. Üstelik bunu gidip Zeus'a söylemiş. Sen misin söyleyen, Hera sinirinden deliye dönmüş. Tabii söz konusu kadınların cinsel yaşamı olunca Hera'nın bu konuda maşallahı var! Kırdığı cevizlerin Zeus'un kulağına gitmesinden de çekiniyor. Hal böyleyken Teresias'a verilecek bir ceza kaçınılmaz olmuş ve onu kör etmiş.

Zeus bunu görünce çok üzülmüş. Demiş ki " Tresias, bizim hanım yapmış bir eşeklik, onun sana verdiği bu cezayı geri alırsam, halim harap olur. Ama telafi etmek için ben sana geleceği görme yeteneği vereyim de bari, gözlerine ihtiyacın kalmasın" Böylelikle Tresias, Atina'nın en ünlü kahini olmuş.

Günlerden bir gün Atina'da bir çocuk doğmuş. Çocuğun adını Narcissus koymuşlar. Ve o zamanlarda adet, doğan çocuklar kahine götürülür. Yaşamıyla ilgili kehanetlerde bulunur kahin. Narcissus'u Tresisas'a götürdüklerinde, Tresias onun hakkında önemli bir kehanette bulunmuş. Demiş ki, bu çocuk çok yakışıklı olacak. Herkes ona aşık olacak. Cümle Atina'da ona aşık olmayan cinsi latif kalmayacak. Bu çocuk mutlu ve uzun bir ömür yaşayabilir. Ama tek bir şart var! Çocuk asla kendi güzelliğini görmemeli.

Gel zaman git zaman Narcissus büyümüş. Kahinin dediği gibi inanılmaz yakışıklı bir zatı muhterem olup çıkmış kendileri. Fakat çevresindekiler de kahinin sözünü tutmuş ve kendisini görmemesini sağlamışlar. Narcissus aslında çok memnunmuş hayatından. Tanrıçalardan perilere kadar herkes ona aşık olmaya başlamış. Ama Narcissus hiçbirine yüz vermiyormuş! Her birine bir kusur bulup yolluyormuş. Hiç kimse yeterince "iyi" değilmiş onun için. Narcissus kendi yüzünü hiç görmemiş ama yine de kendisine karşı içten içe duyduğu bir hayranlık varmış. Kendisini hep "üstün" görür kimseleri yanına yakıştırmazmış.

Bir gün Echo çıkmış Narcissus'un karşısına. Echo, bir su perisi imiş. Ve tabii o da bizim fettan Hera'nın gazabına uğrayan bir mağdurmuş aslında. Echo, iyi hoş kızmış da, zamanında biraz gevezeymiş. Çok konuşur, başladı mı susmak bilmezmiş. Hera bu gevezeliğe dayanamamış tabii. Echo bir gün öyle bunaltmış ki Hera'yı konuşmasıyla, Hera " Aaaaa bu nedir yahu! Kız azcık sus! Senin yüzünden fettanlık düşünemiyorum!" deyip, hemen Echo'nun konuşma yeteneğini elinden almış. Echo, o günden sonra hep, en son söylenen sözü tekrar etmeye başlamış.

Hani yüksek bir yere çıkıp bağırdığınızda, son sözünüz yankılanır ve biz ona eko deriz ya; işte o eko aslında bizim mitolojideki Echo'nun iç çekişiymiş. Valla ben de mitolojinin yalancısıyım a dostlar. 😊

Efendim bir gün Echo, Narcissus ile karşılaşmış. Tabii görür görmez vurulmuş. Ama Hera'nın gazabı yüzünden konuşamıyor. Bunu bildiği için de aniden ortalıktan kaybolmak zorunda kalmış. Narcissus "Kim var orada?" diye sordukça, Echo sadece "orada" diyebiliyormuş. Narcissus da sıkılmış bu oyundan ve muhtemelen Echo için " Yazııkkk, gül gibi kızdı ama deli herhalde" deyip, Oradan ayrılmış.😊 O günden sonra da Echo ne zaman Narcissus'a yaklaşmaya çalışsa, Narcissus onunla ilgilenmemiş.

Şimdi geliyoruz hikayenin asıl bombasına. Echo bir içerlemiş bu duruma bir içerlemiş. Aynı zamanda nasıl aşık, nasıl aşık, gün geçtikçe eriyor adeta. Zavallı kızcağız bir deri bir kemik kalmış kederinden. Bakmış bu iş böyle olmayacak, "madem bana yar olmuyor, kimseye olmasın" deyip, tarihin gelmiş geçmiş ennnn dehşet verici ve etkili bedduasını etmiş. Sıkı durun geliyor hele;

"Eyyy Narcissus, bu zavallı Echo, senin yakışıklılığın yüzünden eridi bitti. Ama dilerim sen de mutlu olma. Ben nasıl senin güzelliğinde eriyip bittiysem, sen de kendi güzelliğinde eriyip, bit. Kendi güzelliğin senin sonun olsun! Ama yine de bu dünyaya senin güzelliğinden bir anı kalsın. İnsanlar, bunu gördükleri zaman, benim aşkımı, senin güzelliğini hatırlasın!" demiş.

Efendim o anda Olympos dağı bir hareketlenmiş, tüm Tanrılar ve Tanrıçalar bu bedduayı duymuş. O esnada Hera " Ayy yine mi bu sersem şey! Keşke şunun düşünme yeteneğini de elinden alsaydım" diye düşünmemiş değil tabii. 😊 Ama diğer Tanrıçalar bu kadar kayıtsız kalamamış bu yürek dolusu acıya. Ve bedduayı kabul etmeye karar vermişler. Hikayenin bundan sonrasında " Yandın sen oğlum Narcissus" demekten başka şansımız yok yani.😊

Şimdi bu beddua kabul edilirken, herkesin aklına Tresias'ın kehaneti gelmiş. Hani dedi ya, bu çocuk kendisini görürse onun sonu olur diye. Edilen beddua da bu kehanetle örtüşüyor. İşte bu nedenle Narcissus'un aklına birden göl kenarına gitmek gelmiş. Gölün kıyısına gitmiş, göle eğilmiş, bir su içeyim bari demiş. Ama bir de bakmış ki sudaki yansımasına, o da ne? Amanıınnn bu ne güzellik! Yani bunca zaman kendimi görmedim ama bu kadınlar da bana aşık olmakta haklıymış birader! deyip, suya biraz daha eğilmiş. Aman şu kaşın heybetine, şu saçın güzelliğine, burnun hokkalığına bakın derken, Narcissus cumburlop diye suya yuvarlanmış. Oracıkta boğulmuş kalmış. Tabii su perileri buna acımışlar, sudan çıkarmışlar ama iş işten geçmiş.

İşte o anda, Narcissus'un cansız bedeninin durduğu yerde bir çiçek bitmiş a dostlar. Bu çiçek o günden beridir, talihsiz aşıkların kederini ifade edermiş. Güzelliğiyle her bahar açarken, Narcissus'ın yakışıklılığından Echo'nun hüznünden bir parça taşırmış içinde. Şimdi bu kadar anlattık, çiçeğin görselini paylaşmamak olmaz değil mi? Buyurunuz, bakın ne kadar güzel...

Tabii Narcissus'tan bize kalan yalnızca Nergis çiçeği değil. Hani kendini çok beğenen insanlar vardır ya! Onlara "Narsist" deriz. Hikayeden yola çıkarak "Narsizm" kavramının temellerinin de Narcissus'tan geldiğini hemen belirtelim.

İşte böyle dostlar. Bugün de mitoloji köşemizde sizlerle bir hikaye daha paylaşmış olduk. Yorumlarınızı merakla bekliyor olacağım. Takipte kalmayı unutmayın. Şimdilik hoşçakalın.

Dertli dostum’u şu hesaplardan takip edebilirsiniz: Facebook - Twitter - Google+ – Instagram

67 yorum

, by Dert Anası Gülhan

Pages

Aso'nun Gözünden Vol 4

Zihnimde Hala Yazılmamış Cümleler Var

Kendi Kendimle Mim- 2019'un İlk Mim Yazısı

Sınav Telaşı

50 Yaş Sendromu

Bloggerlar İçin Google Plus Alternatifi

Nergis Çiçeğinin Hikayesi

Bizi Takip Edin

Derdin mi var?

İzleyiciler

Diğer Sitelerimiz

Son Yazılar

Blog Arşivi

Popüler Yazılar

Bizi Facebook'ta Takip Edin

Pages

Aso'nun Gözünden Vol 4

Zihnimde Hala Yazılmamış Cümleler Var

Kendi Kendimle Mim- 2019'un İlk Mim Yazısı

Sınav Telaşı

50 Yaş Sendromu

Bloggerlar İçin Google Plus Alternatifi

Nergis Çiçeğinin Hikayesi

Bizi Takip Edin

Derdin mi var?

İzleyiciler

Diğer Sitelerimiz

Son Yazılar

Blog Arşivi

Popüler Yazılar

Bizi Facebook'ta Takip Edin

Subscribe