Merhaba, kime anlatacağımı bilemedim buraya geldim.Ben yeni mezunum, hangi  
bölüm olduğunu söylemeyeyim ifşa olurum sonra :D Okuduğum bölüme isteyerek  
geldim yani hedefim değildi ama puanıma uyuyordu ben de severim diye  
düşünmüştüm. Ancak okudukça nefret ettim. Bir de ben idealist bir insanım,  
küçüklüğümden beri sevdiğim işi yapacağım derim. Yani benim yaşama amacım  
güzel bir işte çalışayım para kazanayım, evleneyim çoluk çocuğa karışayım  
olmadı hiçbir zaman. İşimle aşk yaşamak istedim. Hala da istiyorum ve  
tutkuyla yapmak istediğim bir iş var. Bunun için illa bölümünü okumak  
gerekmiyor. Hatta bu işi yapanların çoğunluğu o bölümü okumamış. Bu işi  
yapmam için gerekli olan şeyleri de yapıyorum bir yandan tabii. Ama bu  
işten daha önce aileme bahsettiğimde annem ben ne istersem onu yapmamı  
söyledi ama babam şiddetle karşı çıktı kendi mesleğimi yapmamı istedi ona  
göre hangi mesleği yapacaksan o bölümü okumak gerekiyormuş, ben bu mesleği  
yapamazmışım, hayatın gerçekleri vesaire vesaire... evet gözlemlediğim  
kadarıyla ben de biliyorum ki hayat çok zor özellikle iş hayatı ama  
sevdiğin işi yapıyorsan o zorluklara bir şekilde göğüs gerersin diye  
düşünüyorum. Neyse ben daha sonra bu konudan bahsetmedim konu çok uzadığı  
ve ben de çok konuşmayı sevmediğim için. Bu süre içinde babam çoktan unuttu  
bu olayı ya da benim ‘nihayet aklımı başıma aldığımı ve doğru bir karar’  
verdiğimi düşünmüş olabilir. Bu arada ben bir iş teklifi gibi bir şey  
aldım, kendi bölümümle ilgili olduğu için bunu ailemle paylaşmadım ama bu  
iş benim alanımda yani mezun olduğum alanda çok kıymetli aynı zamanda  
çalışma saatleri vesaire rahat yalnız  bunun için bir sınava hazırlanmak  
gerekiyor bu sınava bir yıl çalışmak gerekiyor. Bunu kime söylersem eminim  
bana salak mısın git hazırlan mis gibi iş der. Tamam diyelim hazırlandım  
kazandım o işe girdim, bana saygı gösterilecek orada, maaşı da çok iyi  
bunlar çok  güzel şeyler kötü şeyler değil kesinlikle-beni bu konuda ikna  
etmenize gerek yok-. Ama yaşama amacım ne olacak o zaman. Sadece işe gidip  
geleceğim eminim parayı alınca çok mutlu da olurum ama sonuçta bir gün  
öleceğim. diyelim öbür mesleği yaptım bir şekilde iş buldum daha az para  
kazanacağım belki daha az saygı gösterilecek belki çok yorulacağım ama o  
işi yaptığım her saniyede, bir şeyi şuradan alıp şuraya koymada bile mutlu  
olacağım. Aslında bunun kararını ben çoktan verdim babama da kendi çabamla  
bir iş kapısı bulunca söylerim o zaman kabul eder diye düşünüyordum. Ancak  
dün bana kendi çalıştığı yerden benim bölümüme kısmen uyan bir iş bulduğunu  
söyledi yani bunu yarım saatlik bir konuşma izledi tabii ki. Babam çok  
konuşmayı sever onun da kendine göre haklı sebepleri var elbette ama ben  
tek çocuğum bu kimi zaman çok kötü kimi zaman çok güzel olabiliyor. Ama  
işte bana hiçbir şey sorulmadan benim adıma karar verdikleri zaman çok kötü  
oluyor ve ağlama krizine giriyorum. Dün de öyle bir krize girdim elimde  
olmadan. Eminim beni çok şımarık bulmuşsunuzdur ama böyle yetiştirildim ben  
ne yapayım. Neyse dün öyle yaparak ailemi çok üzdüm bundan dolayı ben de  
çok üzüldüm onları üzmeyi asla istemem. Ama ben orada çalışmayı istemiyorum  
deyince bana istersen çalışma evde yat dedi gururum çok kırıldı. Umarım  
anlatabilmişimdir. Şu an kendimi çok kötü hissediyorum sevgili dert anaları  
size sormak istediğim soru ise şu: yukarıda bahsettiğim iş teklifini babama  
söylemeli miyim? Şimdi söylemek istememdeki amaç şu: Bir yıl bir sınava  
hazırlanmak gerekiyor ya o sırada babam oyalanır - böyle söylediğim için  
kusurabakmayın onu tanımıyorsunuz çok hırslıdır- ben de bu sırada istediğim  
iş için gerekli hazırlıkları tamamlar gerekli başvuruları yapardım. Ama  
söylersem de buna çok sevinir ve bu işten başka işte beni çalıştırmaz ve  
ben orada çalışmak zorunda kalırım diye korkuyorum. Korkulacak ne var çalış  
gitsin demeyin ne olur. Bu cevaptan korktuğum için kimseye anlatamıyorum  
zaten en yakın arkadaşlarıma bile. Onlar bile hayallerimi söylediğim zaman  
mesleğini yap diyor ne meslekmiş ya bunu duymaktan bıktım usandım ve  
kendimi çok yalnız hissediyorum. Anneme söylesem babama söyleme desem o da  
gir çalış para biriktir der. Para biriktirmek iyi güzel de  orda çalışırsam  
istediğim işi bulduğum anda istifa etmek isteyeceğim. Şimdi mi aklına geldi  
bu işi yapmak istemediğin demezler mi ? Ve öyle bir yerden istifa eden  
hayatımda duymadım siz de duymamışsınızdır. Aslında söylememek üzere  
kararımı vermiştim ama dün babam çok üzüldü yani böyle sanki benim çalışmak  
istemediğimi falan düşünmüş olabilir onun bu üzgünlüğünü gidermek için  
söylemek istiyorum şu an ama dediğim gibi bir taraftan korkuyorum sanki  
söylediğimde hayatım bitecek gibi geliyor. Dediğim gibi benim yaşama amacım  
bu. Sizin tavsiyeniz nedir? Aslında bu soru meslekle alakalı değil tamamen  
aileyle alakalı bence ama onları da yazmam gerekti. Çok uzun yazdım sanırım  
kusurabakmayın, sevgiler...

  Merhaba sevgili dertli dostum. Anlaşılan bir hayli üzmüş seni bu olanlar. Uzun yazdığın çok iyi olmuş. İçini biraz olsun döküp rahat hissetmişsindir diye tahmin ediyorum. Bu platformun var olma sebebi zaten dertleri dinlemek olduğuna göre, bence uzun yazmanda hiçbir mahsur yok dostum. 😊 
 Çok zor bir durum bu yaşadığın belli. Bir yanda hayallerin ve ideallerin diğer yanda da baban ve onun senden beklentileri... Böyle durumlarda dengeyi tutturmak çoğu zaman zor oluyor. Ama benim sana dert anası olarak bir tavsiyem olacaksa bu kesinlikle" Yüreğinin sesini dinle" olacaktır. Başlarken sana şöyle güzel bir görsel yayınlayayım ki şu umutsuzluğunu bir kenara bırak bakalım. 





  Bazen insanın yüreği kendisine her zaman doğru olanı, faydalı olanı söylemeyebilir. Ama yine de onun sesini dinlemek insana kendi eylemlerinin sorumluluğunu almayı sağlar. Yani şimdi düşünsene bir, yarın öbür gün bu istemediğin işe girip çalışmaya başladın diyelim. Veya ömrünün bir yılını sevmediğin o işte çalışmak için sınava hazırlanmakla geçirdiğini düşünelim. Sıkıntıdan patlayarak sınava çalışıp,  lanetler yağdırarak her gün gittiğin sevmediğin işinin sebebi, baban olacak. Çünkü tüm bunlara baban istediği için katlanacaksın. Oysa ki kendi seçimlerini yaparsan, mutsuz olsan bile bunun sorumluluğu sana ait olacak. Yani insan tam da bu yüzden kendi seçimlerini yapmak zorundadır. Zira kader dediğimiz şey, insan yaşamındaki yol ayrımlarından hangisini seçeceğine bağlıdır. Tekrar belirteyim ki dostum kesinlikle "yüreğinin sesini dinle". Ama bunu nasıl yapacağını gel şimdi beraberce düşünelim. 

  Mesajından anladığım kadarıyla ailenin biricik kızısın. Baban elbette senin iyiliğini düşünüyor. Ama eminim ki sana kıyamaz da. Annenin de iş konusunda babanla aynı fikirde olacağından bahsetmişsin. Dışarıdan bakıldığında aslında ailenin senin çok para kazanmanı, iyi bir işte çalışmanı istemesi çok normal gibi görünüyor. Bunu her aile ister sonuçta. Ama bir de diğer yönden bakarsak, aileler evlatlarının mutlu olmasını da isterler. Seni mutsuz ettiğini gördükleri bir eylem, emin ol bir süre sonra onları da mutsuz eder. 



 Şimdi sevgili dertli dostum, bence şu sınavına hazırlanman gereken işten şimdilik kimseye bahsetme. Çünkü madem öyle çok getirisi olan bir iş, ailen o sınava çalışman için ısrar edecektir. Madem sen bu sınava hazırlanmak falan istemiyorsun, ömrünün güzel günlerini bu istemediğin şey için harcama derim sana. 
  Babanın söylediği işe girip çalışma konusuna gelince, baban buna daha fazla ısrar edecektir anladığım kadarıyla. Bu ısrardan kurtulman için bir süreliğine bu işe girip çalışabilirsin belki. Her gün işten eve geldiğinde ne kadar mutsuz ne kadar keyifsiz olduğunu gören babanın tavrı değişebilir diye düşünüyorum 

 Dostum, bu konuda babanı ikna etmekten başka bir çaren olmadığını görüyorum. Keşke aileler belli bir yaştan sonra evlatlarına kendi seçimlerini yapma şansı sunsalar. Ama maalesef bizde böyle olmuyor durum. Bu bakış açısını bir anda değiştirmemiz mümkün olmadığına göre babanı ikna etmekten başka çaremiz yok. Böyle durumlarda anneler daha etkili olabiliyor. En iyisi sen ikna işine annenden başla derim. 

 Çalışmak istediğin alan hakkında herhangi bir bilgi vermemişsin. Fakat ailenle konuşurken, bu çalışma alanının da aslında gelecek vaat ettiğini kanıtlaman gerekecek. Onlara o işi ne kadar çok sevdiğini ve o işte çalışman halinde elde edeceğin başarıları anlatmalısın. Eğer buna ikna olurlarsa, sana daha fazla müdahale etmeyebilirler. Sonuçta onların tüm derdi senin kendin için iyi bir gelecek kurman. Bunu başka yollardan da yapacağını bilirlerse, üzerine daha fazla gelmeyeceklerini tahmin ediyorum. 
  Sevgili dertli dostum benim sana söyleyeceklerim şimdilik bu kadar. Okuyucularımız da sana yorumlardan kendi fikirlerini belirtebilirler. Belki onların aklına daha farklı çözümler de gelebilir. Kendine çok iyi bak. Gelişmelerden bizi haberdar etmeyi unutma. 

   Dertli dostum’u şu hesaplardan takip edebilirsiniz: Facebook - Twitter - Instagram

"Merhaba dert anası. Benim de bir derdim var. Kendimi bildim bileli çevreye, doğaya, hayvanlara karşı duyarlıyım. Yıllardır sokak hayvanlarının beslenmesine ön ayak olurum. Ağaçlara, çiçeklere zarar verilmemesi için uğraşırım. Çöplerin olur olmaz yerlere atılmaması için mücadele veririm. Fakat bunu yaparken insanlarla hep sorun yaşarım. Ve insanlar beni sevmez. Her şeye karışan, işgüzar, başka işi olmayan biri derler bana. Örneğin oturduğum sitede meyve ağacı var. Çocuklar dallarını kırarak koparıyor meyveleri. Çocuklara güzellikle "Yavrum dallarını kırmadan alın ki seneye tekrar meyve versin" dediğimde annesi bana "Sanane" diyebiliyor. Geçenlerde eşimle çocuklarla denize gittik. Orada bir grup çocuk kayanın çevresindeki midyeleri toplayıp sırf eğlenmek için üzerine taş vurup kırıyorlardı. Onlara da "Oğlum yapmayın onlar da canlı" dediğimde yine aynı şey oldu. Çocuğun annesi oradan bana ters ters laflar etti. Artık gerçekten yoruldum ben haksız değilim ki. Olması gerekeni aslında annelerin öğretmesi gerekeni söyledim. Ama maalesef anne ve babalar bu duyarlılıktan yoksun. Biz de çocuk büyüttük ama hepsi de bu duyarlılığa sahip olarak büyüdü. Oğlum üniversiteye gidiyor. Kısmetse seneye kızım da üniversiteyi şehir dışı yazarsa, biz de onunla birlikte daha sakin daha duyarlı insanların bulunduğu bir yere taşınmak istiyoruz. Yani aslında eşimle birlikte toplumdan kendimizi soyutlayacağımız bir yere gitmek istiyoruz artık. Bize ne tavsiye edersiniz. Yanlışı biz mi yapıyoruz acaba..."


  Merhaba sevgili dertli dostum. Mesajını okurken zaman zaman aynı durumlara düşebildiğimizi hissettim. Ve emin ol nasıl bir şey olduğunu çok iyi anlayabiliyorum. Bu durumlara katlanabilmek için çelik gibi sinirlere ve büyük sabıra ihtiyaç var gerçekten. Bu genellikle bende olmadığından, bu tür diyaloglardan uzak kalmayı tercih ederim. Ancak doğru olan kesinlikle senin tavrın. Bence sen, tam olarak da olman gereken noktadasın. Ve hatta aramızda senin duyarlılığına sahip olan kimselerin sayıları artmalı. 




  Bilirsin, eskiden eğitimin büyük bir bölümü ailede alınırdı. Aile çocuğa görgü kurallarını öğretir, toplum içerisinde nasıl davranılacağını anlatır, ağaçlara, çiçeklere, hayvanlara zarar vermenin ne denli yanlış olduğunu anlatmaya gayret ederdi. Yani insanın yaşamasından kastın, hunharca dünyanın kaynaklarını sömürmek, canının istediği gibi davranıp, kendisinden başka herkese zarar vermek, rahatsızlık vermek değil de saygılı, duyarlı, bilinçli bir şekilde yaşamını sürdürmek olduğu çocuğa öğretilirdi. En azından benim çocukluğumda benim bulunduğum çevrede bu, böyleydi.

  Evet bir meyve koparılacak ise, ağaca zarar verilmemeli. Deniz yıldızı, deniz anası veya midye de olsa, birilerinin dünyaya getirip, başıboş bıraktığı çocuklarının eğlencesi uğruna öldürülmemeli. Ve mümkünse bu, çocuğa bir başkası tarafından değil de anne, baba tarafından anlatılmalı. Tabii önce bunu anlatacak anne ve babanın bu bilince sahip olması gerekiyor. Fakat toplumun büyük bir yüzdesi, maalesef "saldım çayıra mevlam kayıra" şeklinde yaşayıp, çocuklarını da böyle büyüttüklerinden ötürü bu manzaralarla karşılaşılıyor. 



  Sana bu konuda tavsiyem, belediyelerin konu hakkında nasıl çalışmaları var bilmiyorum ama birileri ortalığa çöp atıyorsa, bunu görüntüleyip, belediyeye bildirebilirsin. Veya ağacın dalları zevk için kırılıyor, çevredeki canlılara zarar veriliyorsa, yine bu konuda belediyeye bir danışabilirsin. Belki uygulanan bazı yaptırımlar vardır. En azından bunu yapan kimselerin ceza alırlarsa, bir sonraki sefere daha dikkatli olabilirler. Yani çevre doğa umurlarında olmasa bile  ceplerinden para cezası ödememek için -mış gibi davranabilirler. 

  Çekip gitme konusuna gelince, sen şimdi buradan uzaklara gitmenin çözüm olacağını düşünüyorsun ama bu bahsettiklerin her yerde karşına çıkacaktır. Çünkü dediğin gibi "Daha duyarlı insanların bulunduğu bir yer" olduğunu sanmıyorum. Kısmen daha iyi eğitim alan, daha kalbur üstü insanların yaşadıkları yerler olabilir. Ama bu tür kimselerin arasında da bahsettiğin tür kişiler yaşayacaktır. Bu nedenle eğer gidersen hayal kırıklığına uğrama. 
 Dersen ki benim sinirlerim artık daha fazlasını kaldırmıyor, şöyle daha doğayla iç içe, kalabalıktan uzak bir yerden yaşamak istiyorum, imkanın varsa elbette git. Ama sana tavsiyem, nereye gidersen git, bildiğin doğrulardan şaşma. Çünkü hep dediğim gibi, dünyayı ancak senin duyarlılığına sahip kimseler yaşanılası bir yer haline getirebilir. Bu duyarlılığa sahip olanların artması dileklerimle. Dert anasının tavsiyeleri şimdilik böyle. Hoşçakalın. 

  Dertli dostum’u şu hesaplardan takip edebilirsiniz: Facebook - Twitter - Instagram

"Sevgili dert anası sana birşey danışmak istiyorum. Ben samimi, sıcakkanlı bir kimseyim. Çevremde birçok arkadaşım var. İnsanları seviyorum. Ama galiba safım biraz. İnsanlara güveniveriyorum hemen. İş yerinde hemen herkesle samimiyiz. Akşam iş çıkışı bir yerlere gidip takılıyoruz ve hafta sonları bile buluşuyoruz. Eğlenmeye sinemaya falan gidiyoruz. İş yerinde bir çocuk var. Ondan çok hoşlanmıştım. Bir de kız arkadaşım var iş yerinden. Ona çocuktan hoşlandığımı falan anlatmıştım yani. Kötülük beklemedim kızın sırrımı başkasına söyleyeceğini düşünmedim. Fakat kız gitmiş iş yerindeki herkese anlatmış bunu. Pazartesi işe bi gittim herkes pis pis sırıtıyor. İmalı laflar sokuyor bana ve çocuğa falan. Önce anlam veremedim ama sonra anladım durumu. Üstelik çocuğun nişanlısı varmış benim bundan haberim yoktu. Çocukla samimi değildik yani hakkında hiçbir şey bilmiyordum. Bilsem nişanlı olduğunu böyle birşey düşünmezdim bile. Benim konuyu açtığım kız herkese anlatınca bu durumu çocukta zor durumda kaldı. Daha önce selamlaşırdı benimle artık benim çalıştığım bölümün önünden bile geçmiyor. İş yerinde herkese rezil oldum. Birde çok pis dalga geçiyorlar iş yerinde biri eşek şakası yapmış masamın üstüne kalp çizmiş çocukla adımın baş harflerini yazmış ben yemekteyken öğlen. Geldim onu gördüm sinirlerim oynadı. Ben ne yapayım şimdi. İşe gitmek istemiyorum. İşi bırakmayı bile düşünüyorum. Çocuktan özür dilesem mi yani bilmiyorum ne yapacağımı. Yardım et lütfen bundan bir çıkış yolu olabilirmi sence."

 Merhaba sevgili dertli dostum. Mesajını okurken içimden birden sizin iş yerinin patronu olup da ortalığı ilkokul zeka seviyesine döndüren şu densizlerin hepsini işten kovasım geldi! Bu nedir yahu! İş yeri değil çocuk parkı mübarek! Masaya kalp çizmeler, insanların özel durumlarıyla dalga geçmeler falan! 
  Neyse, başlarken şuraya iki adet mutlu dedikoducu cadı bırakalım. Ortadaki kazan konu başlığımızı, cadılar da senin şu iş yerindeki boş boğazları temsil etsin. 😆 Özellikle şu verdiğin sırrı tüm iş yerine anlatan kıza bitirirken çok orijinal bir hediyem olacak dertli dostum. 




  Bu iş yerinin hangi alanda faaliyette olduğundan bahsetmemişsin ama anlattıklarından hareketle orada atomu parçalayacak kadar ciddi işler yapılmadığı kesin. Yani gayet lakayt bir firma izlenimi uyandı bende. Öyleyse başka iş mi yok dertli dostum? Bir iş yerinin çalışma şartları kadar ortamı da son derece önemlidir. Böyle bir ortamda her ne işi yapıyorsan yap verimli olman mümkün değil. Hele ki kendin için güzel bir kariyer geleceği gibi hedeflerin varsa, bu ortam senin için daha da olumsuz. Madem aklına işi bırakma düşüncesini koymuşsun, bence CV'ni yavaş yavaş başka firmalara göndermeye başla derim sana. Çünkü bu seviyesizliğin arasında insan kolayca ruh hastası olabilir. Bence zaten doğru kararı vermişsin. 
 Orada çalışmaya devam ettiğin süre içerisinde de bu densizleri hiç ciddiye alma. Çok abartırlarsa, durumu bir yöneticiye bildirmekten çekinme. Emin ol hak ediyorlar. Bırak arkandan ispiyoncu desinler. Onlar da sütten çıkmış ak kaşık değil sonuçta. 

  Şimdi sana bir dert anası tavsiyesi vereyim. Sevgili dertli dostum sen, sen ol bundan böyle insanları yeterince tanıyana kadar, arana biraz mesafe koy.  Evet anlıyorum seni, söylemişsin zaten sıcakkanlıyım,insanları seviyorum diye. Ama her zaman insanlara bu denli güvenip de birden samimiyeti arttırma. Hele ki iş yerinde daha da dikkat et. 
 Benim tamamen şahsi fikrim, katılmayanlar olabilir ama bana göre çok istisnai durumlar dışında iş yerindeki arkadaşlıklar iş yerinde kalmalı. İlişkiler dışarıya taşındığında bazen işte böyle durumlar yaşanabiliyor. Eğer bir kimseyle çok iyi anlaştıysan, onunla mutlaka dışarıda da arkadaş olmak istiyorsan kesinlikle onu yeterince tanımadan bu düşünceni eyleme dökmemeni tavsiye ederim sana. 
  
  Ne demiş eskiler, "Bir musibet bin nasihatten iyidir." Bu musibeti gördüğün için bundan böyle daha temkinli davranırsın diye düşünüyorum. 
  
 Çocuktan özür dileme durumuna gelince, bana göre ortada özür dilenecek bir şey yok. Sen onun nişanlı olduğunu bilmiyordun. Ondan sadece hoşlandın hepsi bu. O ağzında bakla ıslanmayan arkadaş, biraz sessiz kalmayı başarsaydı, zaten bunlar yaşanmayacaktı. Ve sen birkaç gün içinde kendiliğinden çocuğun nişanlı olduğunu öğrenecektin. Dolayısıyla bunda senin bir suçun yok. Ama onunla bu konu hakkında konuşmayı çok istiyorsan, elbette konuşmalısın. Ona kötü bir niyetinin olmadığını söyleyip, olanları anlat. Anlayışla karşılayacağını umut ediyorum. 




 Sevgili dertli dostum, dert anası olarak benim sana tavsiyelerim şimdilik böyle. Bitirirken şu küreği o dedikoducu arkadaşına hediye ediyorum. Bunu alsın, ağzının ortasına şöyle okkalı bir tane vursun da bir daha öyle boş boş konuşmasın. 😆😆😆 Okuyucularımız da sana yorumlardan kendi önerilerini sunabilirler. Kendinize iyi bakın dostlar. Şimdilik hoşçakalın. 

  Dertli dostum’u şu hesaplardan takip edebilirsiniz: Facebook - Twitter - Instagram

Selam dert anası.
benim de bir derdim var size danışmak fikir almak istedim.
3 senelik evliyim eşimle aramız çok iyi allah bozmasın :)
ama bizim ta nişanlılık dönemimizden beri eşimin eski bir kız arkadaşı  
kankası bizi rahatsız edip duruyor. ilk başlarda biz nişanlıyken benim  
eşime attığım şarkının altına "sıra sende demek ki" diye bir yorum yaptı  
sonra da özelden konuştuk eşimle onun arasında hiç bir zaman arkadaşlıktan  
öte bir şey yaşanmadığını adım gibi biliyorum ama bu kız eşime aşık ve  
kafasında kuruyor hatta o kadar kurmuş ki eşimin benden önce nişanlı olduğu  
bir kız vardı ona bile ulaşmış.
ben bu kıza düzgün bir şekilde gayet sakin kalarak bizi rahatsız etmemesini  
söyledim hatta rica ettim sonra eşime de söyledim böyle böyle bu kız bana  
yazdı diye ikimizde kızı facebook üzerinden engelledik. hatta şunu da  
ekleyim o kız benimle konuşurken arsızca "çok özledim onu beni dinlemesini  
konuşmamızı beraber kahve içmemizi bile özledim" dedi ben yine sakin  
kaldım. biz eşimle evlendikten 1-2 ay sonra bu kız bu sefer benim instagram  
hesabımı bulmuş bana msj attı tekrar eşimi soruyor bende sanane dedim artık.
kalkmış pişkin pişkin bana seni boşar o huyu odur bilmem ne aman size mi  
kaldım pislikler gibi şeyler yazdı bende sinir olup ağzıma geleni saydım bu  
sefer o engelledi beni.
geçen hafta eşimin maillerine bakıyordum bir de ne göreyim bu kız geçen ay  
eşime bu sefer twitter hesabından msj atmış!! eşim hiç bir şekilde cvp  
vermiyor ona ve bize ulaştığı her yerden engelliyoruz telefon olsun sosyal  
medya olsun ama bu kız bir türlü yakamızdan düşmüyor ve beni ciddi anlamda  
huzursuz ediyor...
bu msjından sonra bende ufak bir araştırma yaptım amcalarını dayılarını  
buldum ve bu kızlarının bütün msjlarını kopyalayıp onlara atıp kızınıza  
sahip çıkın gibilerinden birşey yazmak istiyorum ama eşim boşver uğraşma  
hiç değmez diyor. kararsız kaldım ve çok huzursuz oluyorum bu yüzden çünkü  
bu kız yine bir şekilde bir yerden bize ulaşacak takıntılı obsesiv bir  
manyak eşime takmış kafayı ve en sonunda bende gidip iş yerinde onu rezil  
edicem yada dediğim gibi amcalarına dayılarına söyleyeceğim sadece tek  
sorun amcaları yada dayılarına söylersem kıza zarar vermeleri hani hala  
namus davaları devam ediyor ya günümüzde... kızın başına ciddi bir şey  
gelsin istemiyorum ama beni bizi rahat bıraksın istiyorum... ne diyorsunuz  
dert anası ne yapabilirim bu kızdan temelli kurtulmak için:??

 Merhaba sevgili dertli dostum. Öncelikle sana evliliğinde mutluluklar dilerim. Umarım eşinle bir ömür boyu mutlu olursunuz. Yaşadığın durum gerçekten de çok sinir bozucu. Bak sen şu yüzsüz hatunun yaptıklarına. Yahu adam evlenmiş gitmiş değil mi? Bu ne yüzsüzlüktür kardeşim rahat bıraksana adamı!
 Üstelik eşinin eski kız arkadaşı olsa haydi bir derece diyeceğim. Aralarında arkadaşlıktan öte bir şey olmadığını söylemişsin. Bu daha da tuhaf bir durum. Hani "sadece bir arkadaş" olsa madem çok özlemiş bir kahve içmelerinde mahsur görmeyebilirsin belki. Hatta sen de gidersin o kahve davetine. Hep birlikte birer kahve içersiniz. Ama olay kesinlikle bunu aşmış durumda. 



Demek ki bu hatun eskiden beri senin eşine kafayı takmış. Eşinin de ona hiçbir ilgisi olmayınca bu, hayli zoruna gitmiş. Adam evlense bile "belki bir umut" diyerek, rahatsız ediyor. İşte böyle durumlarda insanın bazen içinden çizgiyi bozmak gelebiliyor. Sen de anladığım kadarıyla bu aşamaya gelmişsin. 

  Sevgili dertli dostum, anlattıklarından yola çıkarak bu kadının eşini bir hayli büyük bir takıntı haline getirdiğini görüyorum. Bu tip insanlar, göründükleri kadar zararsız olmayabilirler. Düşünsene adam evlenmiş, yıllar geçmiş o hala sosyal medyadan, mailden oradan buradan yazmaya devam ediyorsa, sana ondan uzak durmanı tavsiye ederim. Takıntılı insanlar gerçekten sorunlu olabilirler.
 Bu durumda asıl önemli olan eşinin tavrı tabii. Sen de gayet net bir şekilde eşinin bu kızla ilgilenmediğini belirtmişsin. Üstelik maillerine kendin bakmana rağmen, eşinin ona herhangi bir şekilde cevap vermediğini gördüğünü söylemişsin. İşte bu iyiye işaret. Eğer eşin de ona cevap veriyor olsaydı, asıl sorun o zaman yaşanacaktı. Ama neyse ki böyle bir durum yok. Dolayısıyla için rahat etsin derim. 




  Gelelim bu yüzsüz ve takıntılı kadın için yapabileceklerine. Evet insanı sinirlendiren bir durum bu. Dolayısıyla insan anlık bir sinirde "Aç Facebok'tan İnstagram'dan dayılarının amcalarının profillerini, yapıştır mesajlarını ardından Allah ne verdiyse say dök" diyebiliyor kendine. Tabii intikam alma açısından düşünürsen, bu söylediğin aslında hiç fena bir fikir değilmiş 😊 Sen misin benim sinirimi bozan, al ben adamı böyle bozarım! der gibi bir davranış olabilir bu. Fakat bunun sonuçları emin ol hiç iyi olmaz dertli dostum. 
 Senin de ifade ettiğin üzere ülkemizde bu tür konulara karşı bakış açısı malum. Hala namus davası yüzünden yaşananlar ortada. Eğer anlık bir sinire kapılıp, böyle bir şey yaparsan ve ağır sonuçlar yaşanırsa, bunun seni mutlu etmeyeceği kesin. Hem işin yasal prosedürünü bilmem ama yasal açıdan da suçlu duruma düşebilirsin. Bir şeyleri teşvik ettiğin için. Bu nedenle kesinlikle bu fikri kafandan atmanı tavsiye ederim sana. 
 İş yerinde rezil etme konusuna gelince istersen ona hiç girmeyelim. Bence bu davranış, hiçbir kadına yakışmaz. Sonuçta gideceğin yer bir iş yeri. Çok sayıda insan çalışıyor. Böyle bir meseleyi oraya taşımak, hiç hoş bir ortam doğurmaz diye düşünüyorum. 

 Sevgili dertli dostum, bu konuyu çözmek için sana önce eşinle konuşmanı tavsiye ederim. Eşin belki bu kadını arayarak, kendisini rahatsız etmemesini, artık evlendiğini, yollarının ayrıldığını net biçimde ifade edebilir. Belki bunu hiç yapmadığı için bu hatun kendine kendine gelin güvey olmaya devam ediyordur diye düşündüm. Ama buna rağmen sizi rahatsız etmeye devam ederse, hatta durumun boyutunu yükseltip işin içine küfür hakaret falan girerse o zaman yasal yollardan bu meseleyi halledebilirsiniz.

 Bence bu meseleyi şimdilik çok fazla büyütmeye gerek yok. Çünkü bu tip insanlar, ilgi çekmeyi çok severler. Sizin onunla ilgilenmeniz de ona istediğini veriyor. Onu görmezden gelirseniz, bir süre sonra kendiliğinden zaten vazgeçecektir diye düşünüyorum. Şimdilik dert anasının sana olan tavsiyeleri böyle. Gelişmelerden bizleri haberdar etmeyi unutma. Okuyucularımız da sana yorumlardan kendi önerilerini sunabilirler. Şimdilik hoşçakalın.  
  Dertli dostum’u şu hesaplardan takip edebilirsiniz: Facebook - Twitter - Instagram