Dert Anası

Kitap Projesi 5. Bölüm 2. Parça

Padişahın musahibi, bazen en yakın arkadaşı ve hatta can yoldaşı Hasan Can… Yavuz Sultan Selim’e göre her padişahın mutlaka Hasan Can gibi güvendiği bir adamı olmalıydı. Hem devlet meselelerinde hem de özel yaşamında Hasan Can onun itimadını en çok hak eden kişiydi. Onun şimdi böyle aceleyle geldiğini görünce meraklanmadan edemedi.

-Hayırdır İnşallah!

Dedi belli belirsiz bir ses tonuyla

Hasan Can hünkârın oturduğu sedirin önüne vardığında kan ter içinde ve soluk soluğa kalmıştı. Bu sıcakta koskoca Topkapı sarayının diğer ucundan has bahçeye yürümek kolay değildi. Hele böyle aceleyle olunca...

Sultan Selim, bu boğucu temmuz öğleden sonrasında biraz dinlenmek istediğinden ötürü, az önce ağalara yanına kimseyi yaklaştırmaması için emir buyurmuştu. Padişahın oturduğu çardağın etrafı bal rengi, ferah tutan bir kumaşla çevrilmişti. Muhafızlar ise, çardağın iki yanında beklemekteydiler. Hasan Can hızlıca gelip, çardağın önünde durduğunda muhafızlar ellerinde tuttukları sivri uçlu, soğuk görünmüyle insanın içini ürperten mızrakları birleştirerek, onun geçmesine engel olmak istediler.

-Hasan Can Ağa, hünkarımız istirahat ediyorlar.

- Hünkarımıza önemli bir haber getirdim!

Sultan Selim bu konuşmaları, oturduğu bolca sırma işlemeli yastıkları olan sedirin üzerinden duyuyordu. Sedirin üzerine, yastıkların arasında rahatça oturarak bağdaş kurmuş olan padişah, gücün sembolü olan yakut yüzüklerle donatılmış, iri kemikli elini havaya kaldırarak, gür sesiyle ağalara,

-Ağalar, bırakın gelsin!

Dedi.

Ağalar bu heybetli emrin üzerine hemen mızraklarını Hasan Can’ın yolundan çektiler. Hasan Can hızlı hareketlerle ama saygıda kusur etmeden hünkarın önüne geldi ve durdu. Ellerini karın hizasında birleştirerek, derin bir saygıyla eğildi...

-Hünkarım

Diyebildi.

Sultan Selim’in parmaklarındaki yakut yüzüklerin parıltısı, kavuğunun üzerine iliştirilen aynı tonlardaki devasa yakut taşın ışıltısıyla daha da yükseliyordu. Giydiği Hint ipeğinden dikilmiş, kehribar tonlarındaki ince kaftanın üzerindeki minyatür işlemelerin zarafetiyle bir padişahtan çok Antik Yunan eserlerinde tasvir edilen heybetli bir Tanrıyı andırıyordu Sultan Selim. Sanki biraz sonra asasını yere vurarak, gökyüzünden yıldırımlar düşürecek olan mitolojik Tanrı Zeus’tu. Veya denizcilerin saygısızlıklarına tahammül edemeyen ve onları cezalandırarak, fırtınalar estirip, denizleri coşturacak, şiddetiyle donanmaları batıracak olan Poseidon’du.

Hasan Can bu heybetli görünüme sahip olan padişahın önünde eğilmişken, bunu düşünmekte idi.

Hünkar eliyle Hasan Can’a doğrulmasını işaret etti ve kalın, gür kaşlarını çatarak, hiddetle sordu:

-Hasan Can ne bu vaziyetin, bu telaş ne?

Hasan Can sesini hünkârın yanındaki diğer cariyelerin ve ağaların duymasını engelleyecek şekilde alçaltarak cevap verdi:

-Hünkârım Hak Teala’nın izniyle size hayırlı haberler getirdim!

Bunu duyan Sultan Selim’in az önce yüzünde fırtınalar estiren karamsarlık yok oldu. Hasan Can hünkarın yanına bir adım daha yaklaştı ve sesini diğerlerinin duymasını tamamen engellercesine iyice alçaltarak konuşmaya devam etti.

-Hünkarım nihayet Mısır sarayından beklediğiniz müjdeli haber geldi.

Bu haber Sultan Selim’in keskin bakışlı siyah gözlerini buğulandırdı. Ellerini gökyüzüne doğru açarak:

-Allah’ım sana şükürler olsun

Diyebildi.

Hasan Can, onun bu habere sevineceğini biliyordu. Hünkarının yüzünün sevinçle aydınlanması onun da içini rahatlatmıştı.

Hünkar dudaklarını hafifçe kımıldatarak, içinden bir şükür duası okudu. Ve dua sırasında havaya doğru kaldırdığı ellerini yüzüne doğru usulca sürerek

-Amin!

Dedi.
Sonra Hasan Can’a döndü ve:

-Gören, duyan oldu mu?

Diye sordu.

Hasan Can:

-Asla hünkârım. Tıpkı emrettiğiniz gibi mektup gelir gelmez size haber verdim.

- Mektup kime gönderildi.

-Buyurduğunuz üzere aşçıbaşı Bülbül Ağa’ya yollandı Hünkarım.

-Güzel…

Dedi Yavuz Sultan Selim, sorularına tam da istediği cevapları almış olmanın rahatlığıyla.

-Derhal Mısır Sarayına haber yollansın. Gereken hazırlıklar her ne ise, erkânına uygun biçimde yapılsın.”

-Emredersiniz hünkârım.

Diyen Hasan Can eğilmiş vaziyetteyken, geri geri birkaç adım attı. Hünkarı tekrar selamlayarak, huzurdan ayrıldı.

Sultan Selim’in Hasan Can’ın hızla ilerleyen adımlarını takip eden gözlerine bu bahçe, artık daha geniş ve daha renkli görünüyordu. Aylardır beklediği haberdi bu. Ve Allah’ın kendisine bahşettiği bir lütufla nihayet gelmişti. Bunaltıcı sıcaktan bile eser kalmamıştı şimdi. Bu haber cennet bahçelerinden gelen bir esintiydi payitahtın üzerine ve kolay kolay etkisini kaybedecek gibi görünmüyordu.

Kitap projesi Dert Anası'nın noter onaylı çalışmasıdır. Bölümlerin herhangi bir yerde izinsiz yayınlanması, kopyalanması, paylaşılması gibi durumlarda hukuki süreç başlatılacaktır.

Dertli dostum’u şu hesaplardan takip edebilirsiniz: Facebook - Twitter - Instagram

28 yorum

, by Dert Anası Gülhan

bastet

Kitap Projesi 5. Bölüm 1. Parça

Herkese merhabalar. Kitap projemizin bu bölümü için size bir açıklama yaparak başlayayım dedim. Çünkü bu bölümde bir flash back var. Yayını sürekli takip edenlerin "Bu da nereden çıktı" sorularının oluşmaması için küçük bir hatırlatma yapayım. 😉 Efendim biliyorsunuz konumuz aslında günümüzde geçen bir tarih araştırmasını anlatıyor. Karakterlerimiz Profesör Hikmet ve Umay, ellerindeki eski belgeleri okuyarak, tarihte yaşanan bir olayı aydınlatmaya çalışıyorlar. Ve kurguda konu zaman zaman olayın yaşandığı Yavuz Sultan Selim dönemine giderek, bize bazı ip uçları vermeye çalışıyor. Bu bölümde Yavuz Sultan Selim var. Ve hatırlayanlar bilir, kitabın ilk bölümü Yavuz'un Mısır Seferinden dönüşünü tasvirle başlamıştı. Bu flash back'ler konu ilerledikçe ara ara gelecek. Sonra konu yine Umay'a ve Hikmet'e yani günümüze dönecek. Hatırlatayım istedim. Keyifli okumalar hepinize...

1518 Topkapı Sarayı

Payitaht Temmuz güneşi ile kavruluyordu. Bu yıl, aşırı sıcaklar yüzünden İstanbul adeta bir cehenneme dönmüştü. Öğlen saatlerinde normal zamanlarda kalabalıktan iğne atsan yere düşmeyecek gibi kalabalık olan çarşılar, dükkânlar bomboş kalıyor, herkes boğucu sıcaktan kurtulup nefes alabileceği bir köşe bulup, çekilmenin derdine düşüyordu.

Evlerin bahçelerindeki tulumbalarla çekilen serin kuyu suları, insanları bir nebze olsun rahatlatmaya yeterken, müneccimler bu sıcakların hayra alamet olmadığını, yakın gelecekte büyük bir felaketin kapıda olduğu haberlerini yayıyor ve rahat bir nefes almaya izin vermiyorlardı. Eğer böyle devam ederse, bu yaz bir kuraklığın yaşanması sürpriz olamayacaktı payitaht için.

Müneccimlere ve din adamlarına göre bu sıcakların tek sebebi insanların sıdk ile ibadete devam etmemeleri ve dini vecibelerini layıkıyla yerine getirmemelerinden kaynaklanıyordu. Oysaki başlarında güçlü bir padişah vardı. Öyle ki bu padişah, hilafeti Araplardan kurtarmıştı ve Allah’ın adını kâfirlerin kalbine bir mızrak gibi saplamak için var gücüyle çalışıyordu. Buna karşılık bu padişahın reayası iyi birer mümin olamıyordu. Müneccimlere göre bu sıcaklar insanların doğru yola gelmesi için ilahi bir uyarıydı. Eğer insanlar yola gelmezse, bundan daha büyük felaketler yaşanabilirdi.

İstanbul’un en serin gölgeliklerine sahip olan yeri, şüphesiz çeşit çeşit bitkiler ve ağaçlarla süslenen sarayın has bahçesiydi. Ama burası bile bu yaz sıcaktan yanıyordu. Bahçede devasa gölgeleriyle salınan yüzyıllık çınarlar, meşe ve servi ağaçları bile yeterli serinliği sağlamakta kudretsiz kalıyordu. Bahçede baygın kokularıyla insanın içine hoş bir ferahlık veren güller, menekşeler, nergisler sıcaktan boyunlarını bükmüştü. Has bahçenin bakımından sorumlu bahçıvanlar padişahın ve sultanların çok sevdiği bu bahçedeki çiçeklerin solgun halinden ötürü padişah hiddetlenmesin diye, türlü türlü bakımlar uyguluyorlardı çiçeklere. Sabah serinliğinde ve akşam vakitlerinde sarayın dört bir yanında bulunan, buz gibi suyu olan kuyulardan çekilen kova kova saf, berrrak sularla, özenle sulanan çiçeklerin gündüzün kavurucu sıcağından etkilenmemesi için üzerine kalın kumaşlardan yapılan tentelerin gerildiği bile oluyordu bu yaz.

Bu kavurucu yazda Padişahın ve sultanların rahat etmesini sağlamakla görevli ağalar, seferber olmuş mutfakta serinletici şerbetler hazırlıyor, aşçıbaşı nane, kekik, adaçayı gibi bitkileri kullanarak yeni tarifler deniyordu. Hazırlanan içecekler de yine bakır taslarla birlikte kuyulara indiriliyor, oradaki yer altı suyunun soğukluğu ile yeterince soğutulduktan sonra billur kadehlerde padişaha ve sultanlara ikram ediliyordu.

Yavuz Sultan Selim kendisi için bahçede özel olarak hazırlanan çardaktaki sedirde oturmuş, ağaların getirdiği soğuk gül şerbetini içerek dinleniyordu. Padişahın sağında ve solunda duran cariyeler ellerindeki devasa yelpazelerle padişahı serinletmeye çalışırlarken o, bir sonraki seferinin hazırlıklarını düşünüyordu. Ordu yeni bir savaştan çıkmıştı ve hem biraz dinlenip güç toplanması hem de yeni bir sefer için gereken ihtiyaçların tertip edilmesi gerekiyordu. Bu da hem zaman hem masraf demekti. Neyse ki Mısır’dan getirilen ganimetler, devletin zaten zengin olan bütçesine daha da büyük bir zenginlik katmıştı. O devirde Avrupa saraylarında kralların taçlarını süsleyen sözümona “büyük” mücevherler, Sultan Selim’in iyi bir gününde çevresinde kendisine layıkıyla hizmet eden, hizmetinden memnun kaldığı ağalara, cariyelere dağıtacağı “küçük” birer jest olabilirdi ancak.

Sultan Selim’in bu gönlü zenginliğini bilen saray çalışanları, ona hizmet etmek için yarışırdı adeta. Günün birinde padişahın lütfuna mazhar olup da kendisinden “küçük” bir elmas, “minik” bir zümrüt veya yakut taşı alabilmek şerefine nail olmak, ortalama bir insan ömrünün geri kalan kısmının sıkıntısız geçmesi anlamına geliyordu. Çünkü padişahın "küçük, minik" diye nitelendirdiği zenginlikler, Osmanlı ülkesi dışında yaşayan kimselerin ki, buna diğer ülkelerin kralları da dahil, göremeyeceği türden değerli mücevherlerdi.

O, Doğunun bütün zenginliklerine ve ihtişamına sahipti. Dolayısıyla mücehverlerin de sıkı sıkıya hesabını yapmıyor, gerekli gördüğünde çevresindeki kimselere hediye verebiliyordu rahatlıkla. Hem Allah kulunu bu zenginliklerle sınardı. Bunlara fazlasıyla bağlanmak, işlenecek en büyük günahlardan biriydi. Edinilen malı, mülkü Allah yolunda harcamak lazımdı. Sultan Selim de kafirlerin üzerine ordularıyla giderek zaten bunu yapıyordu.

Sultan Selim böylesine gönlü zengin bir padişahtı tabii ama çevresindeki hatalara da kesinlikle tahammülü yoktu. Padişahın lütfuna mazhar olmak kadar, hiddetinden nasiplenmek de vardı. Bu sebeple sarayda kendisi olsun olmasın, tüm ağalar, cariyeler ve dahi devlet erkanı görevini titizlikle yapmak zorunda hissederdi kendisini.

Zenginliğin ve ihtişamın ülkesi olan Osmanlı İmparatorluğu, tüm bu gösterişli güzellikleriyle hem Doğu’nun hem de Batının ilgi odağıydı. Hem Mısır’ın fethinden sonra bu ilgi en yüksek seviyeye ulaşmıştı. Bir sonraki hedefinin neresi olacağını hiç kimsenin önceden kestiremediği Sultan Selim’in ve güçlü, cengaver yiğitlerden oluşan ordularının korkusu şimdiden Avrupa’ya kadar ulaşmıştı. Birileri bu heybetli, kara yağız, çılgın Türk’ü durdurmalıydı Avrupa’ya göre. Ama bu, hiç de öyle olacakmış gibi görünmüyordu. Yavuz’u ve ordularını durdurabilecek, kendisinden daha cengaver bir yiğit yoktu şimdilik. Dedikodular Yavuz Selim’in bir sonraki hedefinin Avrupa üzerine olabileceğini söylüyordu. Yavuz Selim, Mısır seferinden gelen ganimetlerle yeniçeri ocağının bir sonraki sefer için ihtiyaç duyduğu hazırlıklara başlamıştı bile şimdiden...

Savaşmak kolay değildi elbette ama Allah’ın adaletini dünyanın dört bir yanına götürmekle yükümlü olduğunu biliyordu Sultan Selim. O, Allah’ın yeryüzündeki gölgesiydi. Onun ataları bir beylikten, ihtişamlı bir imparatorluk kurmayı başarmıştı. Hele ki dedesi Fatih Sultan Mehmet Han, yüzyıllardır kendilerini İstanbul’un gerçek sahipleri olarak gören Bizans kafirini, buralardan sürmeyi başarmıştı. Hem de gemileri karadan yürüterek... O, böyle bir dedenin torunuydu ve dolayısıyla ömrü savaş meydanlarında geçecekti. Yapabileceği çılgınlıkların bir sınırı görünmüyordu.

Padişah derin düşüncelere dalmışken bahçenin aşağı kısmından telaşlı adımlarla yürüyen birinin geldiğini fark etti. Öğleden sonranın kavurucu güneşi, bu gelen kimsenin giydiği kurşuni renkteki pamuklu kumaşın üzerine yansıyor, onun tanınmasını engelliyordu. Gözlerini kısarak baktı Yavuz Selim. Bir süre bu şekilde biraz daha dikkatli bakınca bu gelenin Hasan Can olduğunu gördü.

Musahibi, bazen en yakın arkadaşı ve hatta can yoldaşı Hasan Can… Yavuz Sultan Selim’e göre her padişahın mutlaka Hasan Can gibi güvendiği bir adamı olmalıydı. Hem devlet meselelerinde hem de özel yaşamında Hasan Can onun itimadını en çok hak eden kişiydi. Onun şimdi böyle aceleyle geldiğini görünce meraklanmadan edemedi.

-Hayırdır İnşallah! Dedi belli belirsiz bir ses tonuyla...

Kitap projesi Dert Anası'nın noter onaylı çalışmasıdır. Bölümlerin herhangi bir yerde izinsiz yayınlanması, kopyalanması, paylaşılması gibi durumlarda hukuki süreç başlatılacaktır

Dertli dostum’u şu hesaplardan takip edebilirsiniz: Facebook - Twitter - Instagram

19 yorum

, by Dert Anası Gülhan

bastet

Kitap Projesi 1. Bölüm 2. Parça

Umay, oldum olası yalnız kalmayı seven bir tipti. Hatta kimilerine göre içine kapanıktı. Ama o, kendisini öyle tanımlamazdı hiçbir zaman. Gerektiğinde kendisini rahat ifade eder, düşüncelerini dile getirmekten de hiç çekinmezdi. Bu nedenle de çevresinde "Doğrucu" olarak bilinirdi. Ancak insanlar her zaman doğruları duymaktan hoşlanmadıkları için, Umay'ın çevresinde kalmayı çok istedikleri söylenemezdi. Zaten Umay'ın da umurunda değildi bu. O, kendi kendisiyle mutlu olmayı bilirdi. Yalnızca birkaç yakın dostunun dışında pek bir çevresinin olduğu söylenemezdi.

Çok kitap okur ve hemen her konu hakkında az çok bilgi sahibi olmaya çalışırdı Umay. Gereksiz bilgi yoktu onun için. Hatta ilgisini çeken her bilgiyi not ettiği, küçük not defterleri vardı. Hayatının özetiydi o defterler adeta…

Eski yazıları okuyabilme yetisine sahipti. Bu sayede para kazanıyordu. Bugüne dek pek çok tarihi ve edebi araştırmada görev almış, yazılan kitapların iç kapağında çalışma ekibi kısmında adı geçmişti. Bu çok afili bir durum değildi kendisi için. Zaten araştırma kitaplarının çok değerinin olmadığı bir dönemde bu kitapları alıp okuyanlar da birkaç kişiydi. Ve bu kişiler de kitabın iç kapağındaki araştırma ekibinin isimlerini incelemiyordu büyük ihtimalle…
Ancak Umay'ın amacı kitap kapaklarındaki adıyla övünmek olmadı hiçbir zaman. Çünkü eski yazıları okuyabilmenin gizemi ve keyfi yeterliydi onun için. Yüzyıllar öncesinden tarihe düşülen notlar ve bugün arasında bir köprü olarak görürdü kendisini…

Umay'ın fena sayılmayacak bir yaşamı vardı. İyi kötü geçinip gidiyor, yaptığı işlerle mutlu oluyordu. Ama son zamanlarda hayatı altüst olmuştu. Son iki yıldır yaşadığı bu rahatsızlık ve çektiği ağrılar bir işe girip adamakıllı çalışmasını engelliyordu.
Rahminde bundan 2 yıl önce tespit edilen kitleler, ona yaşamı dar ediyordu adeta. Kitleler kötü huylu değildi. Ama giderek çoğalıyor, büyüyorlardı. Tabii ona yaşamı zehir etmeyi de başarıyorlardı. Bazı zamanlarda korkunç ağrılar çeker, soluğu hastanede alırdı. Hatta son zamanlarda bu, her birkaç akşamda bir yaşanmaya başlamıştı. Artık hastanenin acil servisinde hizmet veren doktor ve hemşirelerle neredeyse ahbap olacak kadar sık görüşür hale gelmişti. Ayın en az 15- 20 gününde bu ağrılarla mücadele etmek zorunda kalıyordu. Kitleler artık çok büyümüştü. Ameliyat olmasının şart olduğunu söylüyordu doktorlar.

Bu, onlarda aileden gelen genetik bir sorundu. Ailesindeki kadınların hemen hepsi, belli bir yaş ortalamasına geldiğinde mutlaka "Histerektomi" adı verilen rahim ameliyatını olurlardı. Bu ameliyatla rahim ve yumurtalıkların alınması, hastalığın tek çözümüydü. Fakat Umay henüz 38 yaşındaydı. Bu ameliyatın çok erken olduğunu düşünüyordu kendisi için. Ve ameliyat, planları arasında şimdilik olmayan bir şeydi.

İki yıldır bu azabı çekmeyebilir ve ameliyat olabilirdi tabii. Aslında bir çocuk sahibi olmayı falan da istediği söylenemezdi. Yani rahminin alınması, 38 yaşında menopoza girmesi, onu asıl etkileyen şey değildi. Ancak işin aslı, ameliyattan çok korkuyordu.
Çocukken geçirdiği bir bademcik ameliyatı, onun psikolojisini alt üst etmişti. Ameliyatı geçirdiği ameliyathanede, muhtemelen akciğer veya gırtlak kanseri olan bir adam kendisinden önce ameliyat edilmişti. 5 yaşındaki Umay, boyu yetmediği için hasta bakıcı tarafından kaldırıldığı sedyenin üzerinde oturup, birazdan doktorların gelip kendisine anestezi vermesini bekliyordu. Duruşuyla kendisinden ve yaşından beklenmeyen bir vakurluk içindeydi o anda.
Karşısındaki sedyede ise, bir deri bir kemik kalmış bir adam yatıyordu. Ameliyatı bitmiş, ameliyathaneden çıkarılmak üzereydi. Adamın boğazına bir delik açılmıştı. O delikten geçirilen bir hortum, adamın nefes almasını sağlıyordu. Bu, henüz 5 yaşındaki bir çocuk için ciddi travmalar yaratan bir görüntüydü ki, öyle de oldu zaten. Umay, ne zaman ameliyat, hastane, doktor gibi konular olsa, muhtemelen şimdilerde çoktan ölmüş olan o adamı hatırlıyordu. Ameliyatlar onun için bir korku nedeniydi.

Bu korkunun dışında son derece inatçı biriydi Umay… Aldığı kararlar yanlış olsa bile kendiyle dahi inatlaşır ve kararından dönmezdi. Ameliyat olmayacaktı… Fakat iki hafta önce artık iyice şiddetlenen aşırı ağrılar, ona işin ciddiyetini hatırlatmaya başlamıştı. Kendisinden alınan kan tahlilinde değerler yüksek çıkınca doktor kanser tehlikesinden bahsetmişti ona. Evet bu kitleler şimdilik zararsız olabilirdi. Ama orada durmaya devam ederlerse, ileride kötü sonuçlara dönüşebilirlerdi.

Bu sebeple bu ameliyatı artık olmak zorundaydı. Fakat nasıl? Umay, bu hastalık yüzünden çalışamadığı için tam üç aydır evinin kirasını ödeyememişti. İnternet üzerinden yaptığı ufak tefek editörlük ve çevirmenlik işleri de yeterli bir gelir sağlamıyor, kazandığı para ile sadece gününü geçirebiliyordu.
Kirayı ödeyemediği için ev sahibi onu kapının önüne koymak üzereydi. Geçen hafta doğal gaz, faturasını ödeyemediği için kesilmişti. Bu hafta da elektrikler kesilirse… Artık bir iş bulup çalışması gerekiyordu…

-Bari şu ağrılarımı kesecek bir şeyler yapsalar ve bir süre daha böyle idare edebilsem

Diye düşünürken, MR çekim odasının kapısı açılmış ve asistan ona çekimin bittiğini söylemek için gelmişti. Damarına takılı iğneyi çekip, kanama yapmaması için sargı bezini bandajlarken

-Geçmiş olsun, kalkarken dikkatli olun başınız dönebilir dedi.

Yavaşça kalktı Umay. Hafif bir baş dönmesinin yanı sıra, garip bir huzur hissetmeye başlamıştı. Verilen ilaç içine bir iyilik hissi doldurmuştu adeta. Hoş hemşire ilacın yalnızca kitlelerin görüntülenmesi amacını taşıdığını söylemişti. Belki de bu his, tamamen psikolojik olarak gelmişti üzerine. Belki bu kez MR çekiminden sonra daha iyi sonuçlar alacaktı. Belki doktor ona
-Artık ameliyat olmak zorunda değilsin
diyecekti. Mucizeler! Neden olmasın...
Umay çekimden sonra üzerine çeki düzen verdi. Hızlıca hazırlandı. Nazikçe teşekkür ederek, odadan çıktı. Bekleme salonundaki diğer hastalara

-Geçmiş olsun!

diyerek hızlıca yürüdü…

Hastanenin kasvetli koridorlarından çıkış kapısına doğru yürürken, tekir kedi ile tekrar karşılaştı. Kedi, mamalarını yemiş, muhtemelen hemşirelerin kapı önüne onun için koydukları plastik su kabından su içmişti. Şimdi de patilerini yalayıp, ağzını ve yüzünü temizlemeye uğraşıyordu. Umay'ı gören kedi gözlerini ona doğru çevirdi. Az önce verdiği mama için sanki teşekkür edercesine gözlerine bakıyordu. Usulca,

-İyi geceler kedicik

dedi Umay. Ve kedi hummalı bir çalışmayla yüzünü, patilerini temizlemeye devam ederken hastaneden çıktı.

Hava soğuk değildi. İnceden bir nisan yağmuru çiseliyordu. Küçük damlalar alnına düşerken, bu hafif baş dönmesinin aslında hiç rahatsız edici olmadığına karar verdi. Saate baktı, gece dörde çeyrek vardı. Havayı içine çekti ve yüzündeki manasız gülümseme ile hastanenin çıkış kapısına vardı. Bir taksi bakıyordu etraftan. Ve burada yağmurlu havalarda her zaman olduğu üzere taksi bulmak pek mümkün görünmüyordu. Yürüyerek ana caddeye çıkmaktan başka çare yoktu sanki.

Ağır adımlarla ana caddeye ilerledi. Ve Caddenin kenarında durdu. Görünürde taksi yoktu. Gözleri hemen karşı kaldırıma doğru kaydı. Orada uzun boyu ve sapsarı saçları ile yürüyen biriyle ile göz göze geldi. Dikkatli baktığında onun bir travesti olduğunu anlaması gecikmedi. Geniş omuzları, iri kemikleri, uzun bacakları vardı. Uzun sarı saçlarının peruk olduğu çok belliydi. Parfümünün kokusu ise, neredeyse karşı kaldırıma kadar geliyordu. Umay bu parfümün kokusunu aldığında hiç de fena kokmadığı kanaatine vardı. Giydiği 15 pontluk yüksek topuklu stilettolarla kaldırımın kenarında volta atıyordu bu gizemli kişi. Topuklarının sesi, gündüzleri iğne atsan yere düşmeyecek kalabalıkta olan bu caddenin terk edilmiş sessizliğinde yankılanıyordu.

Maviydi gözleri ve sevgisizliğin, dışlanmanın, hayat kavgasında ayakta kalabilmenin tek yolunu bu kaldırımlarda aramanın verdiği hüzün, acı vardı o gözlerde. Bu hüznü fark edebilmek için biraz empati yapmak yeterliydi aslında. Umay, onun hüznünü yüreğinde hissetti sanki o an. Ve kendisine bakarak, samimi bir şekilde gülümseyip, selamlama ihtiyacını hissetti.
Umay, travestinin yüzüne baktı. Gülümsedi, başını eğerek sessizce selamladı onu. Travesti şaşırmıştı. Önce ona, sanki işini elinden almak isteyen, buralara yeni düşen bir çaylak muamelesi yapıp, sertçe baktı. Ama Umay'ın hali tavrı ona durumun hiç de böyle olmadığını fark ettirdi. Sonra o da gülümsedi ona. Başını öne eğerek o da Umay'ı sessizce selamladı. Travestinin hüzünlü mavi gözlerinin bir anda aydınlandığına tanıklık etti Umay.

Travestiyle yaşadıkları bu sessiz iletişim Umay'a taksi beklediğini unutturmuştu. Nerdeyse önünden hızla geçmekte olan taksiyi durduramayacaktı. Ani bir hareketle elini kaldırıp, taksiye işaret etti. Neyse ki taksi durdu ve Umay binebildi.
Yağmur hızlanmış ve başının dönmesi daha da artmıştı. Taksiye kadar ağır ağır yürüdü ve sendelenerek arabanın kapısını açıp, arka koltuğa oturduğunda sadece

-Kurtuluş Caddesi’ne diyebildi.

Taksi ilerlerken Umay arka camdan dışarı baktı. Travesti mağrur adımlarla caddede volta atmaya devam ediyordu.

Zihninde MR cihazının gürültüleri, tekir kedinin mutlu mırıltısı, kaldırımdaki topuk sesleri birbirine girmişti. Kısa bir süre sonra eve gelmişti. Üzerini bile değiştirmeye takati kalmamıştı. Dışarıda şiddetlenen yağmur, camlara vururken çoktan uyumuştu…

Dert Anasının Notu: Kitap projemizin geçen haftaki yayınında gelen yorumlarda bloğumuzun ilk gününden bu yana yorumları ve destekleriyle bize katkıda bulunan sevgili Shoepera Yani Aslı Hanım, bana kitabı noterde onaylatmam gerektiğini hatırlatmıştı. Çok haklı bir hatırlatmaydı bu. Ve bu hafta kendisini dinleyerek, bu projemi notere onaylattım. Artık kitap projemiz güvencede. Aslı Hanım'a bu uyarısından dolayı çok teşekkür ederim. Sevgiyle kalın dostlar.
Bu arada kitap projemizin bir önceki bölümünü kaçıran okuyucularımız bölümü buradan okuyabilirler.

Kitap projesi Dert Anası'nın noter onaylı çalışmasıdır. Bölümlerin herhangi bir yerde izinsiz yayınlanması, kopyalanması, paylaşılması gibi durumlarda hukuki süreç başlatılacaktır.

Dertli dostum’u şu hesaplardan takip edebilirsiniz: Facebook - Twitter - Instagram

39 yorum

, by Dert Anası Aso

bastet

Kitap Projesi 1. Bölüm 1. Parça

Merhaba arkadaşlar. Bugün kitap projemizin devamı ile karşınızdayız. Ancak başlarken ufak bir açıklama yapma gereği duydum. Çünkü daha önce sizlere hikayenin yalnızca giriş kısmını yayınlamıştık. Ve giriş kısmında konu tarihte başlamıştı. Yavuz Sultan Selim'in Mısır'ı fethi sonrası İstanbul'a dönüşü tasvir edilmiş ve aynı günün gecesinde Hafsa Sultan ile buluşmaları aktarılmıştı. Çünkü hikayemiz, tarihte Yavuz Sultan Selim dönemine dayanan bir sırrı içeriyor. Kaçıranlar bir önceki bölümü buradan okuyabilirler.

Ancak daha önce de ifade ettiğim üzere hikayenin büyük bir bölümü günümüzde geçecek. Kahramanlarımız bir tarih araştırması ile geçmişteki önemli bir sırrı aydınlatmaya çalışacaklar. Zaman zaman yine flash back'ler ile tarihe döneceğiz ve kurguya dair önemli ipuçlarını yakalamaya çalışacağız. Kurgunun bu kısmında ana karakterimiz yani Tarih araştırmasının baş kahramanlarından Umay ile tanışacaksınız. Yazının başındaki tarihten de anlayacağınız üzere bu bölüm, yakın zamanların İstanbul'unda geçiyor. Herkese keyifli okumalar dilerim.

1.BÖLÜM

İstanbul 2014

Şişli’deki tarihi hastanenin kasvet dolu duvarları, son demlerindeki bir hastanın sarı çehresine gömülen fersiz gözleri gibi cansız, soğuktu… Saat gece yarısını geçeli 2 saat olmuştu. Bekleme salonundaki hastaların gözleri ağır ağır kapanırken, hastanenin koridorlarından acı bir bebek ağlaması duyuluyordu.
Başını kaldırıp, koridorun ilerleyen kısmına baktığında "Yeni Doğan Ünitesi" yazısını gördü. Kendi yaşındaki arkadaşlarının boyundan büyük çocukları vardı. Kendisi ise, evlenip çoluğa çocuğa karışmak şöyle dursun, rahmini saran bu dertten kurtulabilme umudu ile gecenin bu vaktinde hastane köşelerindeydi…

MR çekim odasının kapısı her açıldığında etrafa, köhne han kapılarını andıran bir ağırlıkla, kulak tırmalayıcı bir gıcırtı yayılıyordu. Kapı açıldığında içeriden endişeli hastaların sorduğu sorular, MR cihazından gelen rahatsız edici sesler, çekim esnasında kendilerini hummalı bir klostrofobik etki ile kötü hissedip, ellerindeki düğmeye basan hastalar ve çekim ekibi arasındaki diyaloglar duyuluyordu. Çekim görevlileri,

-Sakin olun, derin nefes alın, çekimi şimdi durdurursak, baştan almak zorunda kalırız.

Şeklinde sözler sarf ederek hastalara telkinlerde bulunuyordu… Bu sesleri dinlerken elinde tuttuğu, az sonra çekim esnasında damarından verilecek olan ilacın şişesine bakıyordu Umay. Aynı zamanda sıkıldığını hissediyordu.

-Şu çekim bir an önce bitse de eve gitsem!

Umay, bu sıkıntılı haliyle bakışlarını karşı duvara çevirdiğinde gözlerinin içi gülümsedi bir an… Hastaneyi mesken tutmuş tekir renkli bir kedi, sanki oralar ondan sorulurmuş gibi bir havayla hastanenin içine doğru hızla ilerliyordu.
Tıbbi atıkların toplandığı çöp kutusuna doğru yaklaştı ve oradan bekleyen hastaların onunla ilgilenmeleri üzerine, aldığı ilgiden memnun, hastaların ayaklarına sürünüp, sırnaşmaya başladı. Bu manzara karşısında kayıtsız kalamazdı Umay. Çünkü çocukluğundan beridir kedilerle arasında hep özel bir iletişim olduğunu düşünürdü. Nerede bir kedi görse, sanki Umay'ı tanırlarmış gibi yanına gelirlerdi. Umay da hep davetsiz misafirleri için çantasında biraz kedi maması taşırdı.
Umay'ı gören kedi gözlerini ona dikmişti. Hatta ona doğru yürümeye başlamıştı bile. Umay kediyi yanına çağırınca, kedinin adımları daha da sıklaştı ve bir solukta Umay'ın oturduğu sandalyenin yanında buldu kendisini. Önüne mamalar konulunca kedinin keyfine diyecek yoktu.

Kedi mırıldayarak mamaları yerken, Umay keyifle onu izliyordu. Bu sırada MR çekim odasının kapısı bir kez daha açıldı ve adı söylendi:

- Umay Gündoğdu burada mı?
Umay heyecanla ayağa kalktı.
- Evet, buradayım.
- İçeri buyurun lütfen

Çekim sırası ona gelmişti...
-Nihayet!

Hızlıca çekim odasına doğru yürüdü Umay. Odaya girdikten sonra dar ve kasvetli bir koridorda hemşireyle beraber yürüdü. Kendisinden önce çekimi yapılan hasta, hazırlanmış, dışarı çıkacak olmanın ferahlığını gözlerine taşıyarak, aceleyle kapıya doğru ilerlemekteydi.
- Darısı benim başıma
dedi içinden. Ve çekimin yapılacağı bölüme geldiler.

Gecenin o saatlerine değin çalışmaktan yorgun düşen gözleriyle hala gülümsemeye çalışan hemşire, ona üzerindeki tüm metal eşyaları çıkarmasını ve uzanmasını söylemişti.
Üzerinde metal bir eşya yoktu. Oldum olası takılardan nefret eder, gereksiz bulurdu. Bu haliyle türünün tek örneğiydi belki de...
Kıyafetlerinde de metal herhangi bir aksesuar yoktu. Bu nedenle hazırlanması uzun sürmeden, MR cihazının sedyesine uzandı.
Genç hemşire ona elini uzatmasını söyledi. Damar yolunu açıp, ilacı vermesi gerekiyordu. Bu sırada ona ilacın canını biraz yakabileceğini, sakin olup, derin nefes almasını söyledi.
Umay, gergin bir ses tonuyla şunu sordu:

-Bu ilaç herhangi bir fenalaşma hissi yaratır mı acaba? Tek başıma geldim. Bu yüzden soruyorum.

-Merak etmeyin, ilaç sadece rahminizdeki kitlelerin daha rahat görüntülenmesi için veriliyor. Herhangi bir fenalaşma hissi yaratmaz. Sadece kalkarken biraz başınız dönebilir. Eğer çekim esnasında korkuya kapılıp, kendinizi iyi hissetmezseniz bu düğmeye basabilirsiniz diyerek eline bir buton tutuşturdu.

Düğmeye basmak mı? Tabii ki hayır! Ölecek hali yoktu ya canım. Alt tarafı bir MR çekimi. Düğmeye bassa, çekim baştan alınır ve bu ruhunu boğan bu zulümkar gece bitmek bilmezdi mazallah!

- Çekim esnasında en sorunsuz hastanız olmaya söz veriyorum. Hem zaten alışkınım ben buna. Son birkaç yıldır bildiğin aynı terane...
Diyerek gülümsedi.

Hemşire Umay'ın rahat davranmasından hayli keyif almıştı. Çünkü buraya gelen hastalar genellikle aşırı endişeli olur, çekimler çok uzun sürerdi bu yüzden.

Hemşire çekim odasının kapısını kapatıp, çıktı. Cihaz çalışmaya başlamıştı. Tüneli andıran bir boşluğun içerisine doğru yavaş yavaş itiliyorken, cihazdan kulak tırmalayıcı sesler yükseliyordu.
- Bu hastanenin cihazları da amma eskidi canım! Değiştirseler ya şunları.
Son iki yıldır sürekli bu hastanede MR çekimine girdiğinden artık makinenin sesini özümsemişti. Ne zaman normal ne zaman anormal ses çıkardığını algılayabilecek duruma gelmişti.
- Şaka gibi
dedi kendi kendine Umay.
- Bu halde bile dalga geçecek bir şeyler bulabiliyorum ya helal olsun. diye düşündü.

Aslında makineden yükselen bu gürültüler, içinden yükselen seslerden daha güçlü değildi. Beyninin içindeki ses, ona hayatını sorgulamasını söylüyordu. 38 yaşındaydı. Ve yaşamında yolunda giden pek de fazla şey yoktu sanki.
İnsanlarla pek haşır neşir olmayı istemezdi. Çok az sayıda dostu vardı. Ve ona göre hayatın anlamı yalnızlık ve sessizlikti. Çünkü ne zaman hayatı çok kalabalık olsa mutlaka başına bir dert geliyordu. İnsanlar kötü ve riyakardı. Bu yüzden onlardan uzak kalmakta yarar vardı...

Kitap projesi Dert Anası'nın noter onaylı çalışmasıdır. Bölümlerin herhangi bir yerde izinsiz yayınlanması, kopyalanması, paylaşılması gibi durumlarda hukuki süreç başlatılacaktır.

Dertli dostum’u şu hesaplardan takip edebilirsiniz: Facebook - Twitter - Instagram

45 yorum

, by Dert Anası Aso

bastet

Kitap projesi Giriş Bölümü 2. Parça

Akşam olmuştu. Has odanın balkonundan boğazı seyreden Sultan Selim kazandığı zaferin tüm dünyaya ilan edilmesi için İstanbul’un her yanında büyük eğlenceler tertip edilmesini emretmişti. Gökyüzünde patlayan havai fişekler sarayın semalarında yükselirken, sanki padişahın önünde diz kırıyor ve sonra boğazın sularında sönüyorlardı.

Sultan Selim bu muhteşem görüntüleri seyre dalmışken has odanın kapısı açıldı ve kapı ağası içeri girdi. Hünkârın arkasında durarak, başını öne eğdi.

-Hünkârım, Haseki Ayşe Hafsa Sultan Hazretleri geldiler. Sizi görmek isterler.

Hünkâr arkasına dönerek birkaç adım ilerledi ve odanın ortasında durdu.

-Gelsin.

Kapı ağası hünkârın huzurundan ayrılırken geri geri giderek kapıya vurdu. Kapı açıldı. Ağanın başı öne eğilmiş vaziyetteydi. Ellerini göğsünün alt kısmında birleştirmiş olan ağa, gözlerini asla yerden ayırmıyordu. Çünkü bu bir saray adetiydi. Sarayda çalışanlar sultanlar ile göz göze gelmek şöyle dursun, onlara herhangi bir şekilde göz ucuyla bile bakamazdı. Hele ki bu sultan heybetiyle yüreklere korku salan Yavuz Sultan Selim Han'ın haseki sultanı Ayşe Hafsa Sultan ise, kurallar daha da bir ehemmiyet kazanıyordu.
Ağa, bu kurallara fazlasıyla riayet ederek, başı önde eğili vaziyetteyken,

-Buyurun Sultanım
diyerek, sultanı içeri davet etti.

Bunun üzerine Hafsa Sultan'ın zarif yüzünün heyecanla kaplandığı gözlerden kaçmadı. Sultan içeri girerken, yeşil Hint kumaşından dikilmiş olan elbisesinin üzerindeki zümrüt taşların, altın iplikle yapılan işlemelerin ışıltısını tüm odaya yayıyordu. Ancak bütün bu görkemli yansımalar, sultanın güzelliğinden daha parlak değildi. Bembeyaz tenine sürdüğü yasemin kokuları, anlamlı bakan bal rengi gözlerinin buğusuna karışıyor, attığı her adımda asil bir sultan olduğunu hatırlatıyordu.

Kırım Hanının kızı, yedi iklimin sultanı, cihan padişahı, cümle kafirin adını duymakla bile titrediği, Yavuz Sultan Selim Han’ın göz bebeği, Şehzade Süleyman’ın annesi Ayşe Hafsa Sultan….

Hafsa Sultan ürkek adımlarla hünkârının yanına yaklaştı. Dizlerini kırarak eğildi ve hünkârın eteğine uzandı. Zarif parmaklarını uzattı, Sultan Selim Han’ın kırmızı renkli kaftanının eteğini tutarak, usulca dudaklarına götürdü sonra da başına koydu. Bir süre hünkârının önünde bu şekilde kaldıktan sonra Yavuz Sultan Selim, Hafsa Sultan’ın çenesine dokundu. Başını yukarı kaldırarak, o derin, buğulu gözlerinin içine baktı. Sonra ayağa kalkmasını işaret etti. Usulca sultanın yüzüne dokundu. O ince asil yüz, hünkârın bu hareketiyle birden aydınlandı. Yavuz Sultan Selim

-Benim ay yüzlü sultanım, nasılsın?
diye sordu.

Hafsa Sultan bu nazik sualin üzerine, heyecandan sesi titreyerek,

-Sağlığınıza duacıyım hünkârım. diyebildi.
Ve heyecandan sesinin kısılmasına izin vermeden, güçlükle devam edebildi.
- Sizden ayrıyken nasıl olunursa öyleydim Hünkarım.
Yavuz Sultan Selim'in, bu cevaba memnun olduğu yüzünden okunuyordu. Çünkü her ne kadar padişah da olsa, güçlü olmak şöyle dursun gücün kendisi de olsa, özlenmek, sevilmek, beklenmek her insanın arzu ettiği bir şeydi. Hafsa Sultan'ın ince, zarif ellerini tutup, gözlerinin içine baktı.

- Benim ay yüzlü sultanım, Allah'ın izniyle şanlı zaferler kazanarak döndüm işte. Buradayım.
dedi...
Hafsa Sultan, hünkarın bu sıcak tavrından cesaret alarak konuşmasını sürdürdü.

-Hünkarım, dile kolay. Tam iki yıl oldu siz gideli. Bu süre içerisinde sizin mutlak zaferlerle sağ salim dönerek, âli Osman’ın şanını daha da yüceltmeniz için dua etmeden geçirdiğim bir anım olmadı. Sizsiz geçen her anım benim için bir ateşten gömlek gibiydi hünkârım. Lakin çok şükür, büyük zaferlerle ve sağ salim döndünüz. Benim için bundan daha büyük bir mutluluk olamaz.

Hünkârın her daim çatık olan çehresi bu zarif sözlerle artık tamamen yumuşamıştı. Ve Hafsa Sultan’a bakarak, aşkla gülümsedi.
İşte o anda dudaklarından şu mısralar döküldü:

Merdüm-ü dideme bilmem ki ne füsun etti felek

Giryemi kıldı füzun ekşimi hun etti felek

Şirler pençe-i kahrımda dururken lerzan

Beni bir gözleri ahuya zebun etti felek

Mısraları okuduktan sonra gözlerine inceden bir hüzün değdi padişahın. Bu hüznün diğer adı aşktı ve aşk, dünyanın en adaletli padişahıydı belki de… Hünkâra da, köleye de eşit muamele eder, ruh taşıyan her varlığı ömründe bir kez olsun imtihanına tabi tutardı. Aşk, Sultan Selim Han’ın da imtihanıydı. Kalbi atan her insan gibi o da sevmiş, pervane misali yanacağını bile bile kendisini aşk mumunun alevinde küle çevirmeye razı gelmişti…

DERT ANASININ NOTU: Yukarıda yayınlanan dörtlük, Yavuz Sultan Selim'in "Selimi" mahlasıyla yazmış olduğu yani orijinal olarak kendisine ait bir dörtlüktür. Yavuz Sultan Selim, Divan şiiriyle bizzat ilgilenirdi. Birçok şiiri vardı. Bu dörtlük, onun şiirleri arasında en ünlüsüdür. Hafsa Sultan'a yazdığı rivayet edilmektedir. Bu dörtlüğün günümüz Türkçesiyle anlamı şöyledir:

"Felek, bilmem ki benim göz bebeklerime nasıl bir büyü yaptı? Gözyaşlarımı arttırıp, hıçkırıklarımı kana buladı. Aslanlar benim kahrımın pençesinde titrerken, felek beni bir ahu gözlü güzele bağladı".

Bu arada ilk kısmı kaçıranlar buradan okuyabilirler. Bu çalışmamız haftada bir gün olmak üzere parça parça yayınlanmaya devam edecektir.

Kitap projesi Dert Anası'nın noter onaylı çalışmasıdır. Bölümlerin herhangi bir yerde izinsiz yayınlanması, kopyalanması, paylaşılması gibi durumlarda hukuki süreç başlatılacaktır.

Dertli dostum’u şu hesaplardan takip edebilirsiniz: Facebook - Twitter - Instagram

40 yorum

, by Dert Anası Aso

Pages

Kitap Projesi 5. Bölüm 2. Parça

Kitap Projesi 5. Bölüm 1. Parça

Kitap Projesi 1. Bölüm 2. Parça

Kitap Projesi 1. Bölüm 1. Parça

Kitap projesi Giriş Bölümü 2. Parça

Bizi Takip Edin

Derdin mi var?

İzleyiciler

Diğer Sitelerimiz

Son Yazılar

Blog Arşivi

Popüler Yazılar

Bizi Facebook'ta Takip Edin

Pages

Kitap Projesi 5. Bölüm 2. Parça

Kitap Projesi 5. Bölüm 1. Parça

Kitap Projesi 1. Bölüm 2. Parça

Kitap Projesi 1. Bölüm 1. Parça

Kitap projesi Giriş Bölümü 2. Parça

Bizi Takip Edin

Derdin mi var?

İzleyiciler

Diğer Sitelerimiz

Son Yazılar

Blog Arşivi

Popüler Yazılar

Bizi Facebook'ta Takip Edin

Subscribe